لشکر دوبلورهای خودخوانده

هفت صبح|  چشم‌هایتان را ببندید و به کودکی و نوجوانی‌تان برگردید؛ به روزهایی که جادوی تصویر بدون جادوی صدا معنایی نداشت. در حافظه شنیداری چند نسل از ایرانی‌ها، صداهایی ثبت شده‌اند که بخشی از هویت فرهنگی ما را شکل داده‌اند. یکی از شاخص‌ترین این صداها، بی‌شک متعلق به «سعید شیخ‌زاده» است؛ پسری که از کودکی پشت میکروفن استودیوهای دوبلاژ قد کشید، با صدای گرم و پرانرژی‌اش به صدها کاراکتر ماندگار از «هری پاتر» تا ستارگان بزرگ هالیوود جان بخشید و خودش تبدیل به یکی از ستون‌های عصر جدید دوبله ایران شد.

 

اما امروز که پای صحبت‌های او می‌نشینیم، خبری از آن آرامش و نوستالژی شیرین نیست. شیخ‌زاده دغدغه‌مند است و دل‌پر؛ نه از کم‌کاری یا مسائل شخصی که از زخمی که این روزها بر پیکر هنر اصیل دوبله وارد شده است. او از وضعیتی صحبت می‌کند که در آن، مرز «هنرمند حرفه‌ای» و «علاقه‌مند خانگی» از میان رفته و مخاطب سردرگم، تاوان خساست پلتفرم‌های نمایش خانگی را می‌دهد. او در همان ابتدای گفت‌وگو با تاکید ویژه‌ای از ما می‌خواهد که یک واقعیت بزرگ را با درشت‌ترین فونت ممکن تیتر بزنیم تا شاید آبی باشد بر آتش سوءتفاهم‌های این سال‌ها. آنچه می‌خوانید روایتی است از گفت‌وگوی ما با هنرمندی که معتقد است دوبله ایران نمرده و زیر آوار کارهای بی‌کیفیت و ارزان‌قیمت گروه‌های غیرحرفه‌ای، از چشم مردم پنهان مانده است.

  ‌این را تیتر بزرگ بزنید: همه دوبله یک تشکیلات نیست!

قصه گلایه‌های سعید شیخ‌زاده از یک سوءتفاهم بزرگ عمومی شروع می‌شود؛ جایی که مخاطب امروزی با دیدن یک فیلم در پلتفرم‌های اینترنتی و شنیدن صداهای ناهنجار و بی‌کیفیت، آهی می‌کشد و حکم صادر می‌کند که «دوبله ایران هم دیگر تمام شد!» شیخ‌زاده اما با تمام قد روبه‌روی این قضاوت می‌ایستد و ریشه ماجرا را جای دیگری می‌بیند: «خواهش می‌کنم این حرف من را تیتر بزرگ بزنید؛ مشکل اساسی اینجاست که مردم همه دوبله را یک تشکیلات واحد می‌بینند.

  …