یکی از مسیرهای مورد توجه، تغییر خود سوخت هستهای است. ایده ساده اما مهم است: اگر بتوان سوختی تولید کرد که در دمای بسیار بالا پایدار بماند و در شرایط اضطراری کمتر مستعد آزادسازی مواد رادیواکتیو باشد، بخشی از نگرانیهای مربوط به ایمنی رآکتورهای هستهای کاهش خواهد یافت.
در همین زمینه، شرکت آمریکایی Standard Nuclear در حال توسعه و تولید سوخت پیشرفتهای موسوم به TRISO است؛ نوعی سوخت هستهای که به جای قرار گرفتن اورانیوم در قالب میلههای سوخت متعارف، ذرات سوخت را در ساختاری چندلایه و سرامیکی محصور میکند.
طرفداران این فناوری معتقدند TRISO میتواند مسیر توسعه نسل جدیدی از رآکتورهای کوچک و پیشرفته را هموار کند؛ رآکتورهایی که علاوه بر تولید برق، میتوانند در کاربردهای نظامی، صنعتی، دریایی و حتی فضایی مورد استفاده قرار گیرند. TRISO چیست و چرا توجه صنعت هستهای را جلب کرده است؟
سوخت TRISO یکی از فناوریهای پیشرفته در حوزه سوختهای هستهای است که ساختار آن با سوختهای رایج رآکتورهای آب سبک تفاوت دارد.
در رآکتورهای متعارف، سوخت اورانیومی معمولاً در قالب میلههای سوخت قرار میگیرد و سامانه خنککننده نقش مهمی در کنترل دمای هسته دارد. اگر سیستم خنککننده در شرایط بحرانی نتواند عملکرد خود را انجام دهد، دمای سوخت میتواند افزایش پیدا کند و در سناریوهای بسیار شدید، خطر آسیب به هسته یا ذوب شدن سوخت به وجود آید.
اما در سوخت TRISO، ذرات بسیار کوچک سوخت درون چندین لایه از مواد سرامیکی و مقاوم قرار میگیرند. این پوششها برای نگه داشتن مواد رادیواکتیو و مقاومت در برابر دماهای بسیار بالا طراحی شدهاند.
کرت ترانی، مهندس هستهای و مدیرعامل Standard Nuclear، معتقد است بخش مهمی از ایمنی رآکتور را میتوان از طریق خود سوخت تأمین کرد، نه اینکه تمام بار ایمنی به سازههای عظیم بتنی و فولادی نیروگاه وابسته باشد. …
