سپهر خرمی: فوتبال ایران در هفتههای اخیر فقط با حاشیههای معمول، اعتراض به داوری، درگیری بازیکنان و اختلاف مدیران باشگاهها روبهرو نبوده است؛ آنچه در ورزشگاههای مختلف کشور اتفاق میافتد، تصویری نگرانکننده از سقوط اخلاق در فوتبال ایران به نمایش گذاشته است. یک روز توهین به مردم یک شهر و هتک حرمت یک چهره ملی، روز دیگر فحاشی به خانواده بازیکن و داور و حالا هم تکرار رفتارهای زننده در زمین مسابقه. ماجرای یاسر آسانی و علیرضا ایلدروم، کمکداور دیدار استقلال و استقلال خوزستان، تازهترین نمونه از این وضعیت است؛ اتفاقی که ابتدا با انتشار تصاویر حرکت توهینآمیز بازیکن استقلال مقابل کمکداور خبرساز شد، اما بعدتر با انتشار اطلاعاتی درباره الفاظ بهکاررفته از سوی داور، ابعاد پیچیدهتری پیدا کرد. پیش از آن، در ورزشگاه یادگار امام تبریز، اتفاقاتی رخ داد که توهین به کوروش بزرگ، مردم انزلی و زندهیاد سیروس قایقران را به یکی از موضوعات اصلی فوتبال ایران تبدیل کرد. کمی قبلتر نیز مسابقه ملوان و تراکتور در انزلی، به دلیل شعارهای توهینآمیز و ادامه تنش روی سکوها، حتی فرصت آغاز پیدا نکرد. این اتفاقات را نمیتوان پروندههایی جدا از یکدیگر دانست. اما شاید امروز مهمترین پرسش فوتبال ایران این باشد: چه کسی قرار است جلوی این چرخه بیپایان را بگیرد؟
یزد؛ جایی که پیام اشتباهی به فوتبال ایران مخابره شد …

بازار

































































































































































