شهرهای ایران در آزمون بارش‌های حدی؛ زیرساخت‌ها آماده‌اند؟

به گزارش خبرگزاری ایمنا، بارش شدید زمانی به بحران شهری تبدیل می‌شود که شهر پیش از رسیدن آب، مسیر حرکت آن را از دست داده باشد. خیابان‌هایی که برای بارش‌های معمول طراحی شده‌اند، مسیل‌هایی که با ساخت‌وساز یا پسماند مسدود شده‌اند، شبکه‌های دفع آب‌های سطحی که ظرفیت کافی ندارند و سطوح گسترده آسفالت و بتن، همگی می‌توانند یک بارش چندساعته را به اختلالی گسترده در زندگی شهروندان تبدیل کنند.

در چنین شرایطی، بحث درباره پدیده‌هایی همچون ال‌نینو تنها یک موضوع هواشناسی نیست؛ اثر واقعی این پدیده زمانی آشکار می‌شود که بارش یا تغییرات جوی با نقاط ضعف کالبدی، زیرساختی و مدیریتی شهر برخورد کند.

یکی از مهم‌ترین خطاها در مدیریت بارش‌های حدی، تمرکز صرف بر پیش‌بینی میزان بارندگی است. اینکه در یک شهر چند میلی‌متر باران می‌بارد، به‌تنهایی تعیین‌کننده شدت بحران نیست.

ویژگی‌های حوضه آبریز، شیب زمین، ظرفیت شبکه جمع‌آوری آب‌های سطحی، وضعیت رودخانه‌ها و مسیل‌ها، میزان نفوذپذیری خاک و نحوه توسعه شهری، همگی تعیین می‌کند که یک بارش چگونه به رواناب و سپس سیلاب تبدیل شود. نخستین اقدام؛ بازخوانی نقشه خطر شهر

اگر احتمال وقوع بارش‌های شدید افزایش پیدا کند، نخستین اقدام مدیریت شهری نباید ساخت‌وساز یک پروژه جدید باشد؛ بلکه باید مشخص شود آب در صورت بارش شدید از کجا وارد شهر می‌شود و از چه مسیری عبور خواهد کرد.

شهرداری‌ها باید نقشه‌های پهنه‌بندی خطر سیلاب را با داده‌های جدید هواشناسی، توپوگرافی و تغییرات کاربری زمین به‌روزرسانی کنند. نقاط گلوگاهی، زیرگذرها، پل‌ها، تقاطع‌های حساس، محله‌های کم‌ارتفاع، حاشیه رودخانه‌ها و مسیل‌ها و همچنین مراکز حیاتی همچون بیمارستان‌ها، ایستگاه‌های آتش‌نشانی و مراکز امدادی باید در اولویت این بررسی قرار گیرند.

شهر باید پیش از بحران بداند که در صورت بسته شدن یک مسیر، آب و ترافیک به کدام نقطه منتقل می‌شود و چه زیرساختی در معرض اختلال قرار خواهد گرفت.

شبکه دفع آب‌های سطحی؛ حلقه‌ای که نباید فراموش شود …