بازار
اعلام پیوستن بندرهای طرابلس و بیروت به کریدور اقتصادی هند، خاورمیانه و اروپا (IMEC) را نباید صرفاً یک خبر اقتصادی یا لجستیکی دید. این اقدام، در بستر تحولات سیاسی لبنان، نقطه عطفی است که مسیر آینده این کشور را در نظم منطقه‌ای بازتعریف می‌کند.
جوزف عون، رئیس جمهور لبنان، در جریان بازدید از بندر طرابلس، پیوستن «دو بندر، نه یک بندر» را «دستاوردی که به گام‌های پیوسته برای تحقق در عمل نیاز دارد» توصیف کرد. اما پرسش اصلی این است: این «گام‌های پیوسته» در چه چارچوب سیاسی و با چه هزینه‌ای برداشته می‌شود؟ IMEC که در نشست گروه بیست در دهلی نو (سپتامبر ۲۰۲۳) اعلام شد، از دو کریدور جداگانه تشکیل شده است: یکی هند را به خلیجفارس و دیگری خلیجفارس را به اروپا متصل می‌کند.این کریدور شامل راه‌آهن، جاده، بندرهای دریایی و زمینی و اجزای انرژی و مخابرات است. ناظران آن را در چارچوب رقابت با «کمربند و راه» چین و یکی از برجسته‌ترین پروژه‌های ژئواکونومیک دهه اخیر می‌دانند. بنابراین، پیوستن لبنان به این طرح، به معنای انتخاب یک اردوگاه ژئوپلیتیک مشخص است.
نکته کلیدی آن است که این اتصال در خلأ رخ نمی‌دهد. لبنان در ماه‌های اخیر نشانه‌های روشنی از نزدیک شدن به ایالات متحده و پذیرش تدریجی چارچوب امنیتی مدنظر واشنگتن و تل‌آویو بروز داده است.در همین چارچوب، گزارش‌ها از دریافت «تضمین‌های امنیتی» آمریکا و «حمایت سیاسی» کشورهای خلیجفارس در ازای مسیر نزدیکی دیپلماتیک … …
