نمایش «داستان زندگی من» که این شب ها در سالن 4 مجموعه تئاتر لبخند روی صحنه رفته است، روایت دو دوست قدیمی است که از دوران کودکی پیوندی عمیق با یکدیگر داشتهاند. توماس که نویسنده است، پس از مرگ آلوین به گذشته بازمیگردد تا درباره دوستش بنویسد؛ اما این بازگشت، صرفاً مرور خاطرات یک رابطه قدیمی نیست. او برای روایت زندگی آلوین، ناگزیر میشود بخشهایی از زندگی خودش را نیز دوباره کشف کند؛ بخشهایی که تا پیش از این شاید چندان به نقش دیگری در شکلگیری آنها توجه نکرده بود.
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
فرارو- رویا پاک سرشت؛ آیا واقعاً میتوانیم خودمان را تنها نویسنده داستان زندگیمان بدانیم؟ گاهی تأثیرگذارترین آدمهای زندگی ما کسانی هستند که نقششان را در شکلگیری شخصیت، انتخابها و مسیر آیندهمان بسیار دیرتر از آنچه باید، درک میکنیم. یک جمله، یک تشویق، یک مواجهه یا حتی حضوری ساده میتواند زنجیرهای از اتفاقات را رقم بزند که سالها بعد، در قالب یک تصمیم بزرگ یا دستاوردی مهم ظاهر شود. نمایش «داستان زندگی» من نوشته برایان هیل، با ترجمه و کارگردانی سعید هنر آموز، داستان خود را از روایت دوستی دیرینه میان آلوین و توماس آغاز میکند، اما بهتدریج به پرسشهایی عمیقتر درباره هویت، حافظه، خلاقیت، فقدان و سهم دیگری در شکلگیری زندگی انسان میرسد.
نمایش «داستان زندگی من» که این شب ها در سالن 4 مجموعه تئاتر لبخند روی صحنه رفته است، روایت دو دوست قدیمی است که از دوران کودکی پیوندی عمیق با یکدیگر داشتهاند. توماس که نویسنده است، پس از مرگ آلوین به گذشته بازمیگردد تا درباره دوستش بنویسد؛ اما این بازگشت، صرفاً مرور خاطرات یک رابطه قدیمی نیست. او برای روایت زندگی آلوین، ناگزیر میشود بخشهایی از زندگی خودش را نیز دوباره کشف کند؛ بخشهایی که تا پیش از این شاید چندان به نقش دیگری در شکلگیری آنها توجه نکرده بود.
یکی از مهمترین ظرفیتهای دراماتیک اثر، عبور از روایت متعارف یک دوستی و رسیدن به مسئله هویت فردی در بستر روابط انسانی است. در اینجا میتوان از مفهوم «هویت رابطهای» (Relational Identity) سخن گفت؛ این ایده که انسان نه در انزوای فردی، بلکه در مواجهه با دیگران و از خلال تجربه روابطش به آنچه هست تبدیل میشود. توماس نویسنده است و ظاهراً صاحب جهان داستانی خود؛ اما بازخوانی گذشته نشان میدهد که این جهان، مستقل از تجربههای مشترک و تأثیر آدمهای دیگر شکل نگرفته است. …