بازار
پنجم فوریه ۲۰۲۶، پیمان نیو استارت میان آمریکا و روسیه بی‌آنکه جانشینی بیابد، به پایان رسید. برای نخستین بار در بیش از نیم قرن، زرادخانه‌های راهبردی دو بزرگ‌ترین قدرت هسته‌ای جهان، که روی هم حدود ۸۷ درصد از زرادخانه هسته‌ای کره خاکی را در دست دارند، از هر محدودیت حقوقی الزام‌آور، هر بازرسی و هر شفافیتی تهی ماندند. آنچه به پایان رسید، فقط یک معاهده نبود؛ یک معماری فرو ریخت.
دو. آنچه از دست رفت
نیو استارت در ۲۰۱۱ لازم‌الاجرا شد و در ۲۰۲۱ برای پنج سال دیگر تمدید. هر طرف را به حداکثر ۱۵۵۰ کلاهک راهبردی مستقر و محدودیت‌های متناظر بر سامانه‌های پرتاب محدود می‌کرد: موشک‌های بالستیک قاره‌پیما، موشک‌های بالستیک زیردریایی و بمب‌افکن‌های سنگین. اما مهم‌تر از اعداد، رژیم راستی‌آزمایی بود؛ بازرسی‌هایی که مجال سوءتفاهم و مسابقه تسلیحاتی را تنگ می‌کرد. آنچه امروز از دست رفته، همان اعتماد حداقلی است که ثبات راهبردی بر دوش آن ایستاده بود.
سه. تصمیم واشینگتن، نه غفلت بلکه انتخاب
ترامپ در پلتفرم خود نیو استارت را معامله‌ای بد مذاکره‌شده خواند که به‌شدت نقض می‌شود و استدلال کرد تمدید آن به سود آمریکا نیست. او خواهان معاهده‌ای نو، بهتر و مدرن‌تر شد. این زبان، زبان کسی نیست که از خلأ می‌هراسد؛ زبان کسی است که خلأ را فرصت می‌بیند. جنیفر کاوانا از Defense Priorities هشدار داد شاید بی‌اعتنایی دولت به نیو استارت نشانه آن باشد که رئیس‌جمهور و مشاورانش از پیش در پی عبور از سقف‌های موجودند.
چهار. روسیه، خویشتن‌داری مشروط بدون تضمین
مسکو اعلام کرد پس از انقضا، دو طرف دیگر به هیچ تعهدی ذیل معاهده پایبند نیستند. پوتین در سپتامبر ۲۰۲۵ گفته بود روسیه محدودیت‌های اصلی معاهده را یک سال دیگر رعایت می‌کند، به شرط آنکه آمریکا دست به اقدامی نزند که توازن راهبردی را برهم بزند. اما خویشتن‌داری یک‌جانبه و مشروط، جای تعهد حقوقی متقابل را پر نمی‌کند. این تفاوت، تفاوت میان قاعده و خواست است.
پنج. خلأ راهبردی، چرا این بار متفاوت است …
