زهرا غلامی قره شیران / دکترای روانشناسی کودک؛ دیدن پرخاشگری کودک برای بسیاری از والدین نگران‌کننده است، اما هر رفتار تهاجمی الزاماً به معنای وجود یک اختلال رفتاری نیست. کودکان خردسال هنوز مهارت کامل کنترل خشم و بیان احساسات خود را به دست نیاورده‌اند و ممکن است هنگام ناکامی، خستگی یا ناتوانی در بیان خواسته‌ها، با رفتار بدنی یا کلامی واکنش نشان دهند. آکادمی اطفال آمریکا نیز تأکید می‌کند که طغیان‌های گاه‌به‌گاه، به‌ویژه در سنین پایین، می‌تواند بخشی از روند رشد باشد. چرا کودک پرخاشگر می‌شود؟
پرخاشگری کودک معمولاً یک پیام پشت خود دارد. خستگی، گرسنگی، ناکامی، ناتوانی در بیان احساسات، تغییر ناگهانی برنامه یا اختلاف با همسالان می‌تواند محرک رفتار تهاجمی باشد. بنابراین پیش از اینکه کودک را «پرخاشگر» بدانیم، باید بررسی کنیم این رفتار چه زمانی و در چه شرایطی اتفاق می‌افتد.
توجه والدین نیز می‌تواند در ادامه یافتن یک رفتار نقش داشته باشد. مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها تأکید می‌کند که رفتار کودک نوعی ارتباط است و توجه مثبت یا منفی والدین می‌تواند بر تکرار رفتار اثر بگذارد. به همین دلیل، تشخیص الگوی رفتاری و توجه به نیاز واقعی کودک، قدم نخست برای مدیریت پرخاشگری است.
بیشتر بخوانید: کودک‌تان لجباز شده؟ این واکنش والدین اوضاع را بدتر می‌کند! والدین هنگام پرخاشگری کودک چه کنند؟
اولین قدم، کنترل واکنش خود والدین است. فریاد زدن، تهدید، تحقیر یا کتک زدن کودک، راهکار مناسبی برای کاهش پرخاشگری نیست و حتی می‌تواند رفتار تهاجمی را بیشتر کند. آکادمی اطفال آمریکا استفاده از تنبیه بدنی، تحقیر و تهدید را توصیه نمی‌کند و به جای آن بر تعیین حد و مرز روشن، هدایت رفتار و تقویت رفتار مطلوب تأکید دارد.
والد باید در لحظه بحران کوتاه و قاطع صحبت کند؛ برای مثال روشن کند که «زدن ممنوع است»، اما در کنار آن رفتار جایگزین را نیز آموزش دهد. وقتی کودک آرام شد، می‌توان درباره خشم، دلیل ناراحتی و روش مناسب بیان خواسته صحبت کرد. تشویق کودک زمانی که بدون ضربه زدن … …
دانلود از کافه بازار
