بازار
نویسندگان این پژوهش استدلال کرده بودند که اگر رشد جمعیت جهان با همان الگویی که طی حدود دو هزار سال گذشته مشاهده شده بود ادامه یابد، مدل ریاضی آنها نشان می‌دهد که جمعیت بشر از نظر نظری در نوامبر ۲۰۲۶ به بی‌نهایت خواهد رسید.
اما آیا پژوهشگران واقعاً از نابودی بشریت سخن می‌گفتند؟ و آیا این تاریخ از نظر علمی نشانه‌ای از وقوع یک فاجعه کیهانی یا رویدادی است که بتواند به زندگی روی زمین پایان دهد؟
ماجرا از کجا آغاز شد؟
ریشه این پژوهش به هاینتس فون فورستر، فیزیکدان اتریشی-آمریکایی، بازمی‌گردد که آن را با همکاری دو پژوهشگر دیگر، پاتریشیا مورا و لورنس امیو، تهیه کرد. هر سه پژوهشگر در آن زمان در دانشکده مهندسی برق دانشگاه ایلینوی آمریکا مشغول به کار بودند.
پژوهشگران برای انجام این مطالعه به مجموعه‌ای از برآوردهای تاریخی جمعیت جهان تکیه کردند که شامل ۲۴ برآورد از آغاز میلاد مسیح تا سال ۱۹۵۸ می‌شد. آنها با استفاده از این داده‌ها تلاش کردند روند تغییر و رشد جمعیت بشر را در طول تاریخ بررسی کنند.
پژوهشگران تنها فرض نکردند که جمعیت جهان با نرخی ثابت افزایش می‌یابد، بلکه مدلی ریاضی را مطرح کردند که بر پایه «رشد شتاب‌گیرنده» یا آنچه «رشد ابرهذلولی» نامیده می‌شود، بنا شده بود. در این الگو، نه تنها جمعیت افزایش می‌یابد، بلکه خودِ سرعت این افزایش نیز به مرور زمان بیشتر می‌شود.
این مدل بر این فرض استوار بود که توانایی انسان‌ها برای برقراری ارتباط، همکاری، تشکیل جوامع و ایجاد ائتلاف‌ها به آنها امکان می‌دهد ابزارها و روش‌هایی را توسعه دهند که برخی محدودیت‌های محیطی را پشت سر بگذارند و در نتیجه، ظرفیت بقا و تولیدمثل خود را افزایش دهند.
پس از اعمال این معادله بر داده‌های تاریخی، پژوهشگران به این نتیجه رسیدند که مدل ریاضی در سال ۲۰۲۶٫۸۷ به یک «نقطه تکینگی» می‌رسد؛ زمانی که تقریباً با اواسط ماه نوامبر ۲۰۲۶ همزمان است. …
