در ایران، اهمیت این موضوع به دلیل ناترازی انرژی، محدودیت منابع آب، آلودگی هوا و نیاز صنایع به سرمایه‌گذاری جدید بیشتر شده است. توسعه نیروگاههای خورشیدی، اصلاح الگوی مصرف، استفاده مجدد از پساب، بازیافت مواد و بهبود فناوری‌های صنعتی از جمله مسیرهایی هستند که می‌توانند همزمان منافع اقتصادی و محیط‌زیستی ایجاد کنند.
با این حال، اعلام یک هدف بزرگ به معنای تحقق آن نیست. ظرفیت نیروگاهی که نصب شده اما به دلیل محدودیت شبکه یا مشکلات بهره‌برداری برق کافی تولید نمی‌کند، با یک نیروگاه فعال و پربازده تفاوت دارد. همچنین، اعلام تعداد پروژه‌های بازیافت یا تصفیه‌خانه‌ها بدون انتشار اطلاعات مربوط به حجم واقعی مواد بازیافتی و پساب تصفیه‌شده، برای سنجش عملکرد کافی نیست.
برای ارزیابی اقتصاد سبز ایران در سال ۱۴۰۵، باید پرسید چه مقدار سرمایه واقعاً وارد پروژه‌ها شده، چه ظرفیتی به بهره‌برداری رسیده، چه میزان آب و انرژی صرفه‌جویی شده و این فعالیت‌ها چه تعداد شغل پایدار ایجاد کرده‌اند. پاسخ به این پرسش‌ها نشان می‌دهد کدام برنامه‌ها از مرحله وعده عبور کرده‌اند و کدام بخش‌ها هنوز به اصلاح سیاست‌ها، تأمین مالی و شفافیت آماری نیاز دارند. انرژی پاک؛ رشد ظرفیت خورشیدی، اما فاصله تا هدف ۳۰ هزار مگاواتی
یکی از روشن‌ترین نمونه‌های پیشرفت اقتصاد سبز ایران، توسعه نیروگاههای تجدیدپذیر است. بر اساس گزارش خبرگزاری تسنیم به نقل از سازمان انرژی‌های تجدیدپذیر و بهره‌وری انرژی برق، ظرفیت نیروگاههای تجدیدپذیر کشور در ۶ مهر ۱۴۰۵ از ۶ هزار مگاوات عبور کرد. بیش از ۵ هزار و ۴۰۰ مگاوات از این ظرفیت به نیروگاههای خورشیدی اختصاص داشت و ظرفیت خورشیدی کشور طی دو سال گذشته بیش از هفت برابر شده بود. …
دانلود از کافه بازار
