بازار
این روزها در تحلیل‌های ارتباطی و رسانه‌ای، سخن از جایگاه و منش چهره‌هایی چون علی لاریجانی به میان می‌آید؛ چهره‌ای که شاید پیش و بیش از عناوین اجرایی و سیاسی‌اش، باید او را در قامت یک «ذهن فلسفی در ساحت تدبیر عمومی» بازخوانی کرد.
بحران‌های جهان معاصر به‌ویژه در موقعیت ژئوپلیتیکی و اقتصادی حساسی که ایران امروز در آن ایستاده است دیگر با راهکارهای خطی، شتاب‌زده، سطحی و هیجانی حل‌وفصل نمی‌شوند. ساختار حکمرانی بیش از هر زمان دیگر نیازمند مدیرانی است که واجد «جامعیت فکری» باشند؛ کسانی که بتوانند کلاف‌های سردرگم بحران را پیش از گره‌خوردن بیشتر باز کنند. اما این جامعیت از کجا زاده می‌شود؟
ریشه ماجرا در الفبای فلسفه است. فلسفه، صرفاً چند تئوری انتزاعی در پستوی کتابخانه‌ها نیست؛ فلسفه شیوه اندیشیدن، دقت در صورت‌بندی مفاهیم، فهم تناقض‌ها و پرهیز از ساده‌سازی مسائل پیچیده است. تفاوت یک کنش‌گر برخوردار از اندیشه فلسفی با مدیران تک‌بعدی در همین است. ذهن فلسفی، پیش از ارائه راه‌حل، خود «مسئله» را دقیق و بدون پیش‌داوری درک می‌کند؛ عواطف را از تصمیم‌گیری جدا می‌سازد و پیامدهای هر تصمیم را چند گام جلوتر پیش‌بینی می‌کند.
وقتی چنین بنیان معرفتی‌ای با سال‌ها تجربه عملیاتی، شناخت لایه‌های پنهان روابط بین‌الملل و فنون مذاکره همراه … …
