اما فارغ از درستی یا نادرستی روایت روبیو و اختلاف‌نظرها درباره رویدادهای ۲۵۰۰ سال پیش، شاید نکته شگفت‌انگیزتر، زنده بودن نام پادشاهی باشد که پس از گذشت ۲۵ قرن، همچنان می‌تواند موضوع بحث سیاستمداران، تاریخ‌پژوهان و افکار عمومی قرار بگیرد. در میان تحلیل‌های منتشرشده، نوشته مهدی تدینی را شاید بتوان یکی از خواندنی‌ترین و قابل‌فهم‌ترین توصیف‌ها از عظمت تاریخی خشایارشا و ماندگاری نام او دانست؛ نگاهی که فراتر از جدال‌های سیاسی روز، معنای دیگری از شکوه و قدرت یک شخصیت تاریخی را پیش چشم می‌گذارد.
عظمت بی‌شک‌وشبهه
تدینی در این رابطه می‌نویسد: ایشون — خشایارشا — قهرمان بلامنازع مهر ماه ۱۴۰۵ هستند... پس از گذشت ۲۵۰۰ سال، زنده‌تر از همه‌ست و سر عظمتش دعواست. همه سر عظمتش توافق دارند؛ چه اون آمریکایی که از دید بیگانه ناگزیره ازش با عنوان رهبر بزرگ‌ترین امپراتور جهان در اون زمان یاد کنه، چه کسانی که همیشه به ایران باستان افتخار کردند و چه کسانی که هر از گاهی بر حسب نیاز یاد عظمت ایران باستان می‌افتند. چه کسی رو سراغ دارید که همه سر عظمتش در آن واحد اتفاق‌نظر داشته باشند؟ خودی و بیگانه! عاشق واقعی و قلابی.
به این می‌گن "عظمت تاریخی" که مشمول گذر زمان نیست؛ می‌بینید چقدر زنده‌ست؟ چقدر در معادلات روز حضور پررنگ داره و چطور همهٔ جناح‌ها و جبهه‌ها رو مجبور به اعتراف به عظمت خودش کرده؟!
ایران اینه. فانوسی دریایی در گذشته که راهنمای کشتی‌شکستگان امروزه؛ فانوسی همیشه تابان... پدران تابناکِ بنیانگذار ایران. خشایارشا در آتن چه کرد و سرانجام چه شد؟
اما بد نیست در میانه این بحث‌ها، نگاهی هم به آنچه واقعاً در تاریخ اتفاق افتاده بیندازیم. … …
دانلود از کافه بازار
