«بسمالله الرحمن الرحیم
در تقویم فرهنگی ایران ، روزهایی وجود دارد که در آن، گذشته صرفا یادآور افتخاری کهن نیست؛ بلکه همچون نیرویی زنده و پویا به متن اکنون بازمیگردد و ما را به بازاندیشی در شیوههای دانستن، اندیشیدن و زیستن فرامیخواند.
در چنین روزهایی،نامها از ژرفای قرنها برمیخیزد؛ نه از سر تفاخر به آنچه گذشت، بلکه برای آنکه معیاری روشن از نسبت امروز ما با عقلانیت، حکمت و علم و فنآوری به دست آید.
اول شهریورماه، روز بزرگداشت شیخالرئیس ابوعلی سینا، از همین روزهاست؛ هنگامه پیوند مجدد با یکی از جامعترین و درخشانترین قلههای خردورزی در سنت ایرانی- اسلامی.
ابنسینا برای ما صرفا یک نام پرآوازه در تاریخ علم یا حکمت نیست؛ او یک الگو، یک افق گشوده و منطقی استوار برای حیات فکری است. از این رو، فروکاستن بزرگداشت او به ستایشهای مرسوم و گزارههای تکراری، بیاعتنایی به گستره میراث اوست. ابنسینا را باید در افق امروز خواند؛ در پیوند با فرهنگ، در متن دیپلماسی و در پاسخ به ضرورتهای زیستجهان کنونی.
در جهان معاصر که عرصه رقابت از جغرافیاهای سخت به ساحت روایتها، تصویرها و اعتبارهای معنایی تغییر یافته است، ابنسینا یکی از بیبدیلترین سرمایه های ما در عرصه دیپلماسی فرهنگی به شمار میرود. نام او ایران را نه در هیئت یک مرز محدود ژئوپلیتیک، بلکه در قامت یک مرجعیت تمدنی و عقلانی به جهان معرفی میکند.
بوعلی سینا برای فرهنگ ما یک امکان زنده است؛ امکان گفتوگو با خرد جهانی بر پایه منطق و برهان و اثبات این حقیقت که فرهنگ ایرانی، فرهنگی زاینده، مسئلهمحور و پیشبرنده در سپهر دانایی بشر است.
از سوی دیگر، شیخالرئیس یکی از والاترین تجسم های انسان جامعالاطراف است؛ منظومهای که در آن حکمت، طبابت، منطق، ریاضیات و ادبیات با شهود و تاملات ژرف وجودی پیوند خورده است. در جهانی که افراط در تفکیک دانشها گاه به غفلت از نگاه کلنگر و فروکاستن حقیقت به جزیرههای منفصل انجامیده است، جامعه بشری بیش از هر زمان به چنین وسعت نگاهی نیازمند است؛ نگاهی که قادر باشد میان رشتهها، زبانها و تجربههای انسانی پل بزند و جهان را در تمامیت معنادار آن ببیند.
با این همه، حیاتیترین پیام زیست فکری ابنسینا برای ما، درس تولید اندیشه در دل عسرت و مشقت است. ابنسینا در عافیت و آسودگی کسب علم نکرد و قلم نزد؛ او در کانون ناامنیها، جابهجاییهای پرمخاطره و تنگناهای سیاسی روزگارش زیست؛ اما اجازه نداد هیچ آشوبی توان تولید فکر و عقلانیت او را متوقف کند.
این تجربه، آینهای راهگشا پیش روی امروز ماست. ایران عزیز در ماههای گذشته تکانههای سخت و جنگهای تحمیلی، فرسایشی، روانی، امنیتی و رسانهای را پشت سر گذاشته است؛ گردابهایی که میتوانستند هر جامعهای را به شوک، انفعال و تعلیق فکری بکشانند؛ اما میراث ابنسینا به ما هشدار میدهد که توقف اندیشهورزی در زمانه عسرت، آسیبی بهمراتب سهمگینتر از ضربات میدانی وارد میکند.
رسالت بنیادین اهالی فرهنگ، هنر و اندیشه در چنین روزگاری، نه کنارهگیری و سکوت، بلکه تولید معنا، صورتبندی رنجها،
تبدیل اضطراب به بینش عقلانی و گشودن افقهای امید است. جامعهای که در دل بحران به اندیشیدن ادامه دهد، بحران و سختی را مغلوب اراده خویش ساخته و آن را به خاستگاه زایش تمدنی بدل خواهد کرد.
اینجانب فرا رسیدن روز بزرگداشت حکیم هزارهها، شیخالرئیس ابوعلی سینا، را به تمامی استادان، اندیشمندان، پژوهشگران، پزشکان حاذق و اصحاب ارجمند فرهنگ و هنر تبریک میگویم. امید است با تکیه بر سنت عقلانی این مرزوبوم و با تاسی به اراده استوار بوعلی، چراغ حکمت، پرسشگری و خلق اثر را در این سرزمین همواره فروزان نگه داریم.»
انتهای پیام
