چهارشنبه ۲۳ آبان ۱۳۹۷ / Wednesday, 14 November, 2018

نترس کوچولو!


نترس کوچولو!
« نمی‌دونم چرا پسرم شبها از تاریکی می‌ترسه؟»، «آره دختر منم تازگیها هر وقت از مرگ حرف می‌شه ترس برش می‌داره»،«بچه منو نمی‌گین؟ منو دیوونه کرده از بس می‌ترسه از مدرسه رفتن...» شاید ترس‌های کودکانتان جزو نگرانی‌های شما هم باشد. اما‌ آیا ‌این ترس‌ها طبیعی هستند؟ و به بچگی بچه‌ها ربط دارند یا نابهنجارند؟ نیاز به توجه بیشتر دارند یا نه؟ روان‌شناسان پاسخ‌های جالبی برای‌این سوال‌ها دارند. ضمن‌این که‌ این متخصصان برای دغدغه همیشگی کلاس‌اولی‌ها، یعنی ترس از مدرسه، نیز نسخه بلند بالایی پیچیده‌اند. جواب آن سوال‌ها و داروهای رفتاری این نسخه را بخوانید.
ترس طبیعی یا به طور مختصر «ترس» به واکنشی گفته می‌شود که در موقعیت‌هایی نشان داده می‌شود که برای بیشتر افراد، ترسناک تلقی می‌شود. مثلا ترسیدن هنگام گذشتن از پرتگاهی در ارتفاعات کوهستان یا ترس از صدای مهیب انفجار در‌ آشپزخانه. اما ترس مرضی یا فوبیا نوع خاصی از ترس است که در درجه اول افراطی، غیر منطقی و ناموجه است. اگر فوبیا از یک چیز خاص (مثلا آمپول)، از حیوانی خاص (مثل گربه) یا موقعیتی خاص (مثلا پرواز با هواپیما) باشد به آن فوبیای خاص می‌گویند و اگر ترس از موقعیت‌های اجتماعی (مثل سخنرانی) باشد به آن فوبیای اجتماعی گفته می‌شود.
این تقسیم‌بندی‌ها را می‌شود برای بزرگسالان به راحتی به کار برد اما در کودکان به چند دلیل، جدا کردن ترس‌های طبیعی از فوبیا سخت است. در درجه اول نشانه‌های ترس در کودکان با بزرگسالان فرق می‌کند. یعنی ممکن است کودک به جای ‌این که مثل بزرگسالان از موقعیتی وحشت زده شود، حالت قهر به خود بگیرد یا خودش را به بزرگسالان بچسباند.
حتی ممکن است کودک، ترس خودش را پشت نشانه‌های افسردگی و خشم پنهان کند. ضمن‌این که برخلاف بزرگسال‌ها که می‌دانند ترسشان افراطی و غیر منطقی است کودکان آن قدر رشد نکرده‌اند که تفاوت ترس‌های طبیعی و غیر طبیعی را بدانند.
● چه ترسی؟ چه سنی؟
بعضی از ترس‌ها برای بعضی از سنین طبیعی‌تر است اما کلا هیچ ترسی – حتی اگر طبیعی باشد- نباید بیش از دو سال طول بکشد. یعنی طول کشیدن بیش از‌این حد، نشانه مشکل و نیازمند توجه یا حتی درمان بالینی است. اما ترس‌های شایع سنین مختلف را می‌توانیم این طور طبقه بندی کنیم:
۱) از شش ماهگی تا ۲ سالگی
به‌این دلیل در مورد قبل از شش ماهگی حرفی نزدیم که اصولا بچه‌ها تا شش ماهگی چندان بین غریبه و خودی تفاوتی قایل نیستند که بخواهند از چیز یا آدم غریبی بترسد. اما بعد از شش ماهگی ترس از آدم‌های غریبه و موقعیت‌های ناآشنا ترسی طبیعی است. اما اگر ترس بیش از حد و خاص باشد، مثلا ترس از صدای جارو برقی یا ترس از توپ‌ها و اسباب بازی‌های پشمالو، بهتر است درمان شود. زیرا ‌این ترس‌ها مانع خلاقیت کودک می‌شوند. در ‌این سنین کودک کنجکاو است و می‌خواهد با چشم و دست و دهان، محیط اطرافش را بشناسد. این ترس‌های غیر طبیعی باعث می‌شود میزان این کنجکاوی‌ها کمتر شود و در نتیجه خلاقیت کودک کاهش یابد.
۲) از ۲ تا ۴ سالگی
‌این سنین در واقع سن شروع ترس از حیوانات است. کودک این ترس را حتی در بازی‌ها و خواب‌هایش نشان می‌دهد. از ۳ سالگی به بعد هم کودک از تاریکی می‌ترسد. برای کودک، تاریکی یعنی تنهایی؛ چه کس دیگری وجود داشته باشد چه نه، کودک در تاریکی احساس تنهایی می‌کند. همان طور که گفتیم اگر‌این ترس از حیوانات و تاریکی خیلی شدید باشد، طوری که کودک به کارهای عادی‌اش نرسد یا بیش از حد (دو سال) طول بکشد، نیازمند درمان است.
۳) سال‌های پیش دبستانی (۳تا۷ سالگی)
شاید بتوان این سال‌ها را سال‌های ترس نامید. ترس‌های این سنین، بی‌نهایت متنوع‌اند. کودکان علاوه بر ترس از حیوان‌ها – که در‌این سنین بیشتر حیواناتی هستند که می‌توانند به انسان آسیب برسانند مثلا گرگ- کودک ممکن است از عناصر طبیعی مثل رعد و برق، وسایل صنعتی مثل جرثقیل، بیماری‌ها، تنهایی و حتی‌اشخاص افسانه‌ای مثل جن یا غول بترسد.
۴) سال‌های دبستان
حالا دیگر کودک شما آن قدر بزرگ شده است که می‌تواند در مورد‌ آینده فکر کند و برنامه‌های بعدیش را پیش‌بینی و تخیل کند. برای همین ترس‌هایش هم پیچیده تر می‌شوند- ترس از خطرهای دور دست یا بدبختی‌هایی که ممکن است در آینده به سراغش بیایند. اما دو نوع ترس است که در‌این سنین خیلی شایع‌اند. اولی ترس از مرگ است. کودکان به‌طور معمول در هشت سالگی به خوبی مفهوم مرگ را درک می‌کنند و به عنوان اولین واکنش، از آن می‌هراسند. روان‌شناسان به‌این واکنش «اضطراب هشت سالگی» می‌گویند و معتقدند کودک در واقع از « مرگ مادر» می‌ترسد. مرگی که به گمان کودک باعث می‌شود تا آخر عمر تنها و طرد شده باقی بماند. اما ترس مشهورتر‌این دوره «مدرسه هراسی» است. ترسی که همه ما لااقل یک نمونه‌اش را وقتی کلاس اولی بوده‌ایم یا کلاس اولی داشته‌ایم، دیده‌ایم.
● ترس از مدرسه، ترس از جدایی
وقتی کودکتان به دلایلی غیر منطقی از مدرسه رفتن خودداری می‌کند و در مقابل اجبار شما واکنش‌های شدید وحشت‌زدگی از خود نشان می‌دهد، کودکتان مبتلا به مشکل شایع ‌این سنین یعنی «مدرسه هراسی» است. کودک شما در‌ این حالت گریه می‌کند، التماس می‌کند که او را به مدرسه نبرید، قول می‌دهد که فردا به مدرسه می‌رود اما امروز نه، خودش را در اتاق حبس می‌کند، و حتی اگر به زور او را وادار به نشستن در کلاس کنید از مدرسه می‌گریزد و در کوچه‌ها سرگردان می‌شود. او ممکن است سختگیری معلم، مسخره کردن دوستان یا دور بودن مدرسه را بهانه کند اما در واقع مشکل در جای دیگری است. مدرسه هراسی ممکن است علت‌های گوناگونی داشته باشد:
۱) وابستگی بیش از حد کودک به خانواده
خانواده‌هایی که اجازه کار مستقل به کودکانشان نمی‌دهند و بیش از حد از کودکانشان حمایت می‌کنند، او را در یک حالت وابستگی شدید نگه می‌دارند.‌ این کودکان آن قدر برای رفع نیازهایشان به خانواده احتیاج دارند که نمی‌توانند یک لحظه از مادر خود دور باشند، چه برسد به آنکه نصف روز را در جایی دور از خانه یعنی مدرسه بگذرانند.
۲) مادران مضطرب و ترسو
کودک بیشترین الگوهای رفتاری خودش را از مادرش می‌گیرد. فرض کنید که مادری خودش مبتلا به هراس از خیابان یا اجتماع باشد، یا همیشه احساس دلشوره کند، ‌این حس و رفتارهای بعد از آن، خود به خود به کودک هم منتقل می‌شود و خودش را به شکل مدرسه‌هراسی نشان می‌دهد.
۳) القای ترس توسط افراد بزرگتر
تصور کنید برادران و خواهران بزرگتر یا خویشاوندانی که تجربه مدرسه رفتن را داشته‌اند مرتب از خط‌کش معلم و سختی درس‌ها حرف بزنند، شما جای بچه شش ساله تان باشید، از مدرسه نمی‌ترسید؟! اگر والدین ‌این تجربه‌ها را جلوی کودک بگویند که دیگر نور علی نور است!
۴) یاد نگرفتن مهارت‌های اجتماعی
بعضی از والدین کودکانشان را جوری بار می‌آورند که نمی‌توانند با دیگران درست رابطه بر قرار کنند. از آن جا که درس خواندن در مدرسه احتیاج به روابط اجتماعی فراوان دارد، ‌این کودکان در واقع از توانایی نداشتن در برقراری رابطه می‌ترسند.
با ترس از مدرسه چه کار کنیم؟
همه مشکلاتی که در مدرسه اتفاق می‌افتد، به دو نظام مربوط است: نظام خانواده و نظام آموزشی. انجمن اولیا و مربیان را که یادتان است؟ مدرسه هراسی هم مشکلی است که لااقل نمودش در مدرسه اتفاق می‌افتد. بچه‌های «‌هراسان از مدرسه» در خانه به‌طور معمول نشانه‌های هراس را نشان نمی‌دهند. همه ‌این‌ها را ردیف کردیم که بگوییم نسخه ما برای مدرسه‌هراسی دو برگ دارد: یک برگ برای والدین و یک برگ برای گردانندگان مدرسه.
● ۸ توصیه به پدرها و مادرها
۱) صبور باشید
۲) سعی کنید در کودکتان حس استقلال به وجود بیاورید. خیلی سخت است، به‌خصوص برای شمایی که کودکتان به شما وابسته است و خودتان هم به کودکتان وابسته‌اید. ۳) از تجربه‌های خوب مدرسه برای کودکانتان حرف بزنید. متاسفانه جامعه، کلیشه معلم خط‌کش به دست را در ذهن کودکتان به وجود آورده است. برای شکستن‌ این کلیشه، از مهربانی و‌ایثار معلمان برای کودکتان بگویید.
۴) «مدرسه بازی» کنید! یکی از بهترین راه‌های انتقال غیر مستقیم سخنتان به کودکتان «بازی کردن» است. شما می‌توانید نقش یک همکلاسی، مدیر، ناظم یا معلم را بازی کنید و واکنش‌های کودکتان را در نقش دانش آموز کلاس اولی ببینید و اگر لازم بود اصلاحش کنید.
۵) کودکتان را با دیگران مقایسه نکنید. ‌این کار باعث می‌شود به جای درست کردن ابروی مسأله، چشمش را هم کور کنید. یعنی نه تنها ترس کودکتان را درست نمی‌کنید بلکه با مقایسه او با همسالانش، عزت نفسش را هم لگدمال می‌کنید.
۶) اصرار نکنید. هر چه بیشتر کودکتان را مجبور به ماندن در کلاس کنید و بیشتر از زور استفاده کنید، هراسش بیشتر می‌شود. سعی کنید با هماهنگی مسوولین مدرسه، کاری کنید که کودک کم کم به محیط مدرسه خو بگیرد. چه طور؟ با راه‌های هفتم و هشتم.
۷) در مدرسه بمانید. اگر کار از کار گذشته است و کودکتان واقعا ازمدرسه‌هراسان شده، می‌توانید با گردانندگان مدرسه صحبت کنید تا شما یا همسرتان روزهای اول در مدرسه بمانید. البته این کار باید به تدریج کاهش پیدا کند. کودک در‌این صورت، در سایه حمایت یکی از والدین، به محیط عادت می‌کند و به اصطلاح ترسش می‌ریزد.
۸) قرار بگذارید. اگر مشکل خیلی شدید بود، می‌توانید قراری با کودکتان و البته مسوولین مدرسه‌اش بگذارید که میزان حضور کودک در مدرسه، به تدریج زیاد شود.
● ۳ توصیه به مسوولان مدرسه
▪ شرایط کودک را درک کنید
اصرار بر قوانین خشک بخشنامه‌ای دردی را دوا نمی‌کند. گاهی به‌خصوص در روزهای اول مدرسه باید کمی‌انعطاف پذیرتر باشید، یا حضور والدین در مدرسه را تحمل کنید یا حضور پاره وقت بچه‌ها را؛ البته به صورت موقت.
▪ محیط آموزشی را جذاب کنید
محیط بسیاری از مدرسه‌های ما و متاسفانه رفتار برخی مسوولینش هنوز هم رعب آور است. همین حالا روش منسوخ تنبیه بدنی را کنار بگذارید و محیط مدرسه را هم به سلیقه بچه‌ها نزدیک کنید، نه سلیقه خودتان. مدرسه در درجه اول مال دانش آموز است، نه مال شما!
▪ روان شناس و مشاور استخدام کنید!
صدایتان در آمد؛ نه؟ می‌دانم در مدارس دولتی لااقل‌، این اختیار دست مدیر و معلم نیست.
اما در همه جای ایران، اداره‌های آموزش و پرورش شهرستان، لااقل یک دفتر مشاوره مر کزی دارند.
والدین این بچه‌ها را به همان دفتر ارجاع‌‌‌‌دهید لطفا!


منبع : هفته نامه زندگی مثبت

مطالب مرتبط

علل ترس در بچه ها وقتی سایه ای غول می شود!

علل ترس در بچه ها وقتی سایه ای غول می شود!
فرض كنید بچه یك ساله شما دور زمین بازی با خوشحالی می چرخد كه ناگهان با چشمی اشكبار رو به سوی شما می آورد. گویا سگی به او نزدیك شده و وی را ترسانده است. دوره رفتار ترسناك در میان كودكان این روزگار عمومیت دارد. دلیلش چیست؟ با وجودی كه كودكان نوپا خود راه رفتن، حرف زدن و رسیدن به خواسته ها را فرا می گیرند ولی پیوسته به آنان گوشزد می شود كه چقدر كوچك و آسیب پذیرند.
یك دكتر روان شناس كودك می گوید: » شاخص های فراوان دومین سال، حس شور و شوق و قدرت را به كودكان می بخشد اما رها ساختن كودك یا تنها ماندن او هشدار واقعی است. كودك با خود می گوید: اگر بیفتم دردم می گیرد یا چنانچه مامان تركم كند شاید در امان نمانم.»
وی می افزاید: » اما تمامی این اخبار، ناخوشایند نیستند. مثلا ترس از غریبه ها جانوران، صداهای بلند یا محیط های جدید جنبه پیشگیرانه دارد. نگرانی كودك او را از خطر كردن غیر ضروری باز می دارد. »
باید به خاطر داشت كه این دلهره های معمولی نشانه ی آنند كه وی از لحاظ رشد شناختی گامی به جلو نهاده و تفاوت بین موارد مشخص و جدید را تشخیص می دهد.
● شناخت من و شما
در چنین سنی است كه » حس خود بودن» یا درك این مورد كه او آدمی متمایز و بی نیاز از دیگران است در وی آشكار می شود. اگر فرزند یك ساله شما با دیدن چهره ای ناشناس به گریه می افتد و زمانی كه از اتاق بیرون می آیید اشك در چشمانش حلقه می زند نشانه دلبستگی بیش از حدش به شماست. به گفته روان پزشكان كودك: » دلهره جدایی» بزرگترین ترس نوپایان است كه بیشتر اوقات شالوده سایر نگرانی های مربوط به افراد و جاهای جدید را تشكیل می دهد.
این گونه دل نگرانی در دو سال اول زندگی كودك گذراست و درباره برخی كودكان حتی بیشترهم طول می كشد. هرچند تا ۱۸ ماهگی اكثر بچه های نوپا بر ترس های ناشی ازجدایی بهتر چیره می شوند. علاوه براین ممكن است فرزندتان دریابد ولو این كه گهگاه از او دور می شوید - مثلا موقعی كه به مهد كودك تحویلش می دهید - بی شك برای بردنش برمی گردید.
اگر مایلید به كودكتان یاری كنید كه از این وضع رهایی یابد، دلسوزی نشان دهید. با این كه برای كودك جدایی از شما دردآور است ولی امیدواری و خوش بینی دراین حالت اهمیت دارد. بهتر است به او بگویید: می دانم كه با همبازی ات به تو خوش می گذرد. و مجددا به او قوت قلب بدهید كه به زودی برمی گردید.
● هراس های شبانگاهی
بیم از جدایی نیز خواب كودك را برهم می زند. بیشتر بچه ها شب ها وحشت می كنند. امكان دارد كودكتان از خوابیدن به این خاطر سرباز زند كه نخواهد از بیداری و تمام چیزهایی كه به وی اطمینان خاطر می بخشد همچون اسباب بازی ها، حیوانات دست آموز و یا بابا و مامانش دست بكشد. برخی اعمال آرامش بخش مانند شست وشو با آب گرم و یا مهربانانه روی پا نشاندن و قصه گفتن باعث می شود كه كودك پیش از رفتن به بستر اطمینان خاطر ( دوباره) زیادی بیابد. در واقع آگاهی از رخداد بعدی برای او تسكین دهنده است.
چنانچه كودك یك ساله شما نیمه شب بیدار شود و به دنبالتان بگردد بهتر آن است كه خود را به اتاقش برسانید و به او قوت قلب بدهید. دقایقی چند آرامش كنید لیكن او را از بستر خارج نكنید. بااین كه تخیل كودكتان احتمالا سبب می شود كه اتاق تاریك ترسناك جلوه نماید لازم است او این اعتماد به نفس را پیدا كند كه به كمك پشتیبانی اندكتان می تواند یك تنه بربیم و هراسش فایق آید. چنانچه شبانگاه صدایش را می شنوید كه با خودش حرف می زند شاید خویشتن را آرام می كند تا بخوابد. مبادا با نگاه زیر چشمی و دزدانه به سراغش بروید.
● با ترس مقابله كنید
خلق و خوی كودك نشانگر انواع بیم و هراس هایی است كه به آنها مبتلا می شود. ممكن است پیوسته به سر و صدا حساسیت داشته باشد مثلا رعد و برق او را بترساند. گاهی تجربه ای ناخوشایند آغازگر هراسی ناگهانی است. مادری می گفت: «دخترم از حمام می ترسید. نمی دانستم چرا. شبی او را در وان گذاشتیم، جیغ می كشید و در این حال خودش را به من و پدرش چسبانده بود و سعی می كرد بدنش با آب تماس نداشته باشد. چند شب قبل از آن شیر آب وان را تصادفاً باز كردم، صدای بلندی برخاست كه بچه زهره ترك شد. تا چند ماه تنها راه شست وشوی وی بردنش زیر دوش آب بود.»
كودكان خاطرات خوشی دارند كه احتمالا بیانگر علت رویارویی آنان با انبوهی از هراس های این سن و سال است. كودكی كه در عین معاینه به وی آمپول تزریق می شود امكان دارد بعدها از مطب پزشك بترسد. «شما می توانید از همین توانایی استفاده كنید تا كودكتان بر هراس هایش چیره گردد. پاره ای از تداعی های مثبت را جایگزین ادراكات منفی كنید. به طور مثال بعد از تزریق آمپول عكس برگردانی به او بدهید یا او را به پارك ببرید.
هرچند وقتی كه كودكتان ترسان است باید پشتیبانی اش كنید ولی هدف نهایی تان باید این باشد كه یاری اش كنید تا در موقعیت های جدید تواناتر شود.
● شیوه های آرامش جویی
▪ اعتدال را رعایت كنید. همچنان كه كودكتان را در آغوش گرفته اید دوستان و بستگان ناآشنا را وادارید كه با او «بگو و بخند» كنند.
▪ بنگرید و بیاموزید. مثلا ترس بچه از اصلاح سر با دیدن بچه های بزرگتر كه آرام در صندلی آرایشگر می نشینند و دست آخر جایزه ای هم می گیرند از بین می رود.
▪ راستگو باشید. نگویید كه آمپول درد نمی آورد چرا كه درست نیست. درعوض به وی اطمینان بدهید كه این درد موقتی است و به زودی حالش بهتر می شود. به این ترتیب پیام می دهید كه او می تواند با عوامل نگرانی زا به مقابله برخیزد.
▪ دست به آزمایشی بزنید. شیئی آرام بخش همچون عروسك یا پتوی دلخواه می تواند در لحظات تنش زا خاطر كودك را جمع كند.
▪ بگذارید بچه خوش باشد. منظور كودكان از بازی این است كه براوضاع ترسناك غلبه كنند. وسایل پزشكی به فرزندتان كمك می كند تا بداند موقع معاینه چه چیزهایی را خواهد دید.
▪ آخرین نكته این كه اسباب بازی به شكل حیوان (سگ، گربه و...) باعث می شود كه كودك زیاد از این حیوانات نترسد.

وبگردی
روایتی دردآور از تن‌فروشی زنان در خیابان‌های تهران
روایتی دردآور از تن‌فروشی زنان در خیابان‌های تهران - سه نفر کنار هم حوالی میدان مادر ایستاده‌اند. زنی قد بلند که موهایش زمینه نسکافه‌ای دارد به هر ماشینی که بلندتر بوق می‌زند نزدیک می‌شود و قیمت را آرام و به سرعت بیان می‌کند. او می‌گوید: «... صد هزار تومان، تو ماشین ۷۰ هزار تومان، گروپ ۳۰۰ هزار تومان و جا هم داریم»، جملات کوتاه و بی‌تفاوت بیان می‌شود. جلوتر دختر کم سن و سالی که شاید ۱۶ سال هم نداشته باشد، ایستاده و از سرما نوک بینی‌اش قرمز شده است، با…
ظریف: در کشور پولشویی وجود دارد؛ همه مخالفان FATF صادق نیستند
ظریف: در کشور پولشویی وجود دارد؛ همه مخالفان FATF صادق نیستند - صحبت های دکتر ظریف در گفتگو با خبر آنلاین.
رونمایی از کوچ عجیب برخی مدیران به شستا
رونمایی از کوچ عجیب برخی مدیران به شستا - بررسی کوچ برخی مدیران شرکت سایپا به شرکت سرمایه گذاری تأمین اجتماعی.
اشراف متواضع!
اشراف متواضع! - افرادی هستند که در دروس زندگی میکنند اما ماشین زیر پایشان پراید است. افرادی که چند ده میلیون از جوجه‌مایه‌دارهای پدرریشو میگیرند که خوب تربیتشان کنند برای مدیر شدن در جمهوری اسلامی و بعد چند هفته در سال هم آنها را می‌برند اردوی جهادی تا از نزدیک ببینند فردا که به لطف جیب پدر در کنکور ترکاندند و مدرک معتبر گرفتند و مدیر شدند قرار است به چه بدبختهای مستضعفی که بخاطر پول نداشتن در آموزش و پرورش رایگان…
خود دانید و مملکت‌تان!
خود دانید و مملکت‌تان! - همه آفاق پر از فتنه و شر می بینم/ این جهان را پر از خوف و خطر می بینم/ دختران را همه جنگ است با مادر/ پسران را همه بدخواه پدر می بینم. او پس از خواندن شعر دستی به شانه وزیر می‌زند و می‌گوید: «خود دانید و مملکت‌تان!»
زاکانی: خطاهای برادر رئیس جمهور فاجعه است!
زاکانی: خطاهای برادر رئیس جمهور فاجعه است! - علیرضا زاکانی فعالی سیاسی مهمان برنامه«رو در رو» بود و در این برنامه واکنش تندی نسبت به حسین فریدون(برادر رئیس جمهور) نشان داد.
چالش جدید با نام «نوه آیت‌ا... یزدی»!
چالش جدید با نام «نوه آیت‌ا... یزدی»! - روز پنجشنبه تصویری در فضای مجازی منتشر شد که قابل تامل بود. زهرا تخشید نوه آیت‌ا... یزدی است که با انتشار تصویری که از دانشگاهش در نیویورک منتشر کرده بود، نوشت: «عکسی که دیروز عصر از دانشگاهم گرفتم با چراغ‌های همیشه روشنش».
روایت تجاوز عجیب به بازیگر لبنانی سریال «حوالی پاییز»
روایت تجاوز عجیب به بازیگر لبنانی سریال «حوالی پاییز» - ماجرای تجاوز به آن ماری سلامه، بازیگر زن عرب سریال تلویزیونی صدا و سیمای ایران.
عکس | همسر جدید نماینده سابق اردبیل در آمریکا
عکس | همسر جدید نماینده سابق اردبیل در آمریکا - «نورالدین پیرموذن» نماینده سابق اردبیل در مجلس شورای اسلامی که سالهاست در آمریکا زندگی می‌کند چند عکس از خود و همسر جدیدش را در اینستاگرام منتشر کرده است.