فاجعه خاموش در مناطق جنگی؛ حقوق بین‌الملل قربانی جاه‌طلبی‌های نظامی

صدای آژیر آمبولانس که در خیابان‌های شهر می‌پیچد، یعنی جایی انسانی چشم‌انتظار کمک است؛ اما در روزهای جنگ، این آژیر گاهی از حادثه‌ای خبر می‌دهد که نه یک تصادف یا یک بیماری ناگهانی، بلکه حمله‌ای مرگبار، فرو ریختن ساختمانی بر اثر اصابت موشک یا انفجاری سهمگین، زندگی ده‌ها و گاه صدها نفر را در یک لحظه دگرگون کرده است.

موشک‌ها اطراف بیمارستان شهدای خلیج فارس فرود آمدند و سقف بخش نوزادان فرو ریخت. با وجود فرو ریختن بخش‌هایی از سقف و شرایط بحرانی، کارکنان بیمارستان در کوتاه‌ترین زمان ممکن همه نوزادان را به محل امن منتقل کردند و حتی یک نوزاد هم آسیب ندید.

جنگ‌های ۱۲ و ۴۰ روزه، زیرساخت‌های سلامت کشور را با یکی از کم‌سابقه‌ترین آزمون‌های خود مواجه کرد، اما نظام بهداشت و درمان، همزمان با تحمل خسارت حدود ۸ هزار میلیارد تومانی ناشی از حمله به بیش از ۲۰۰ مرکز بهداشتی، بیش از ۷۰ بیمارستان و حدود ۳۰۰ آمبولانس، روند ارائه خدمات حیاتی به مردم را متوقف نکرد.

مجید آدینه که در جریان کودتای دی ماه سال گذشته دستگیر و از وی یک قبضه سلاح کلت کمری و سه خشاب؛ ۳۰ عدد فشنگ جنگی؛ ۲ عدد شوکر برقی؛ ۲ عدد افشانه اسپری اشک آور، یک دستگاه اره برقی شارژی و بطری بنزین کشف شده بود، اعدام شد.

باروت‌ها نشسته‌اند و آسمانِ جنوب دیگر بوی جنگ نمی‌دهد اما در پس‌کوچه‌های خاکیِ کمربندی و پشتِ درهای بسته‌ی صنایع بندرعباس، روایت دیگری در جریان است؛ یک کارگر می‌گوید «پالایشگاه که خوابید، چندتا شرکت پیمانکاری کلاً بساطشان را جمع کردند و رفتند. ما ماندیم و خیابان. اسنپ کار می‌کنم، ولی با این هزینه‌های بنزین و استهلاک، رانندگی اصلاً صرف نمی‌کند. رفیقم از سرِ بی‌پولی، کنار جاده دبه‌ی بنزین می‌فروشد.»