می توان این سوال را مطرح کرد که چرا کتاب سریع القلم در ترکیه مورد توجه واقع شده است؟ حرف اصلی کتاب «اقتدار گرایی در ایران دوران پهلوی» این است که نوسازی ظاهری و اقتصادی بدون توسعه سیاسی و نهادسازی مستمر، به پایداری نمیرسد. کتاب توضیح میدهد که چگونه تمرکز قدرت در دست شخص شاه (تصمیمگیری فردی بهجای تصمیمگیری کارشناسی و نهادی)، نبود احزاب و جامعه مدنی مستقل، و غفلت از فرهنگ گفتوگو و عقلانیت جمعی، باعث شد که تمام دستاوردهای مادی و عمرانی دوره پهلوی در برابر بحرانهای سیاسی شکننده باشند و در نهایت به سقوط سیستم بینجامند.
