اکوایران: اقتصاد ایران طی چند دهه گذشته از دورهای از ثبات نسبی به وضعیتی رسیده که ناترازیهای انباشته در بخشهای مختلف، مسیر رشد و رفاه را با چالش مواجه کردهاند. مسعود نیلی معتقد است عبور از این وضعیت نیازمند انتخاب یک رویکرد مشخص در سیاستگذاری است؛ رویکردی که نه صرفاً بر توزیع منابع، نه بر واردات و نه بر سیاستهای انقباضی تکیه کند، بلکه اصلاحات داخلی را در کنار تعامل اقتصادی با جهان دنبال کند. اقتصاد ایران در مسیر چند دههای خود از ثبات نسبی به دورهای از بحرانهای پیدرپی رسیده است. روایت مسعود نیلی، اقتصاددان و استاد بازنشسته دانشگاه صنعتی شریف، نشان میدهد ریشه بسیاری از مشکلات امروز را باید در ناترازیهایی جستوجو کرد که در بازارهای مختلف انباشته شده و اصلاح آنها نیازمند تغییر رویکرد سیاستگذار است؛ این عبارت از گزارش قبلی در مورد تحولات اقتصاد کشور در سالهای گذشته، وضعیت موجود و ترسیم وضعیت مطلوب است؛ وضعیتی که نیازمند اتخاذ سیاستهای اصلاحی در زمینههای مالی، پولی، تجاری، تحریم، سیاستهای حمایتی و در نهایت اصلاحات نهادی بود.
با اینحال مسعود نیلی در ادامه بحث خود در کتاب «اقتصاد ایران به کدام سو میرود» پیرامون رویکردهای مختلف دستیابی به سیاستهای اصلاحی نکاتی را مطرح کرده است؛ اینکه رویکرد مورد نظر در رابطه با سیاستهای اصلاحی چه چیزی باشد؟ توزیعمحور، واردات محور، ریاضتی یا اشتغالآفرین و برونگرا. از همینرو در ادامه این گزارش به شرح هر کدام از رویکردها مطابق با گفتههای نیلی پرداخته شده است. کدام رویکرد برای پیشبرد اصلاحات مناسبتر است؟
در رویکرد توزیعمحور هدف سیاستهای اصلاحی تنها حل مسائل معیشتی جامعه است. بنابراین احتمال دارد که بدون توجه به ریشههای اصلی مشکلات، دستیابی به هدف از طریق افزایش پرداختهای صورت گیرد و تغییری در شرایط موجود داخلی و خارجی در نظر گرفته نشود.
رویکرد بعدی اتکا بر واردات است. در این رویکرد با وجودی که بر حل مسائل بینالمللی و کاهش تحریمها تاکید میشود، اصلاحات داخلی اقتصادی مورد توجه سیاستگذار نیستند.
مورد دیگر رویکرد ریاضتی است. برایناساس برای اجتناب از قرار گرفتن در دام …
