طرح «مسکن استیجاری زوجهای جوان» با هدف ساماندهی بازار اجاره و حمایت از زوجهای جوان از سوی دولت اجرا شده است و ثبتنام آن بهصورت استانبهاستان در حال انجام است.
متقاضیان طرح مسکن استیجاری زوجهای جوان باید حداکثر پنج سال از تاریخ ازدواج رسمی آنها گذشته باشد. همچنین متقاضی، همسر و افراد تحت تکفل وی نباید مالک واحد مسکونی یا زمین با کاربری مسکونی باشند.
از دیگر شرایط ثبتنام، قرار گرفتن متقاضیان در دهکهای درآمدی اول تا ششم و داشتن سابقه سکونت در شهر محل تقاضا است. احراز این شرایط از طریق استعلام سامانههای مربوط انجام خواهد شد.
برخی نمایندگان مجلس با اشاره به حجم بالای تقاضای انباشته و پروژههای نیمهتمام مسکن، نسبت به اثرگذاری این سیاستها ابراز تردید کردهاند. به گفته عضو کمیسیون عمران مجلس، در شرایطی که حدود ۸۵۰ هزار واحد مسکونی در دست اقدام به دلیل نبود پشتیبانی کافی با تأخیر و افزایش هزینه مواجه شدهاند، آغاز طرحهای جدید با مقیاس محدود میتواند نهتنها گرهی از بازار مسکن باز نکند، بلکه به افزایش نارضایتی متقاضیان منجر شود.
همزمان این پرسش نیز مطرح است که طرحی با ظرفیت چند ده هزار واحدی، چگونه میتواند پاسخگوی بازاری باشد که سالانه صدها هزار ازدواج جدید و میلیونها خانوار فاقد مسکن را در خود جای داده است.
بررسی تجربه کشورهای مختلف نشان میدهد «مسکن استیجاری اجتماعی» (Social Rental Housing) یکی از مهمترین ابزارهای دولتها برای افزایش دسترسی خانوارها به مسکن مقرونبهصرفه است، اما موفقیت آن بیش از آنکه به اصل سیاست وابسته باشد، به نحوه اجرا، تأمین مالی و تداوم عرضه بستگی دارد.
بر اساس تازهترین دادههای سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD)، در مجموع ۳۳ کشور عضو این سازمان دارای نوعی نظام مسکن استیجاری اجتماعی هستند. با این حال، سهم این بخش از بازار مسکن در کشورها تفاوت قابل توجهی دارد و از کمتر از ۲ درصد تا بیش از ۳۰ درصد کل موجودی مسکن متغیر است. به طور متوسط، مسکن استیجاری اجتماعی حدود ۶ درصد از کل موجودی مسکن کشورهای عضو OECD را تشکیل …
