به گزارش خبرنگار مهر، «اربعین» یعنی اعلام حضور در برابر مظلومیت. این مفهوم، یک اعتراض ابدی است؛ اعتراضی به ظلم، به بیعدالتی و به فراموشی. اربعین، پل میان سال ۶۱ هجری و امروز است. در مفهوم اربعین، زمان متوقف میشود؛ گویی کربلا یک مکان نیست، بلکه یک «لحظه» است که هر سال تکرار میشود تا انسانها یاد بگیرند چگونه در میانه تلاطم دنیا، استوار بمانند و بر سر حقیقت بایستند.
اگر راهپیمایی، «پیکرِ» اربعین باشد، خودِ اربعین «روح» است. اربعین یعنی «عشق» در خالصترین شکلش. یعنی جایی که دلتنگی به ایمان تبدیل میشود و اشک، به لبخندی از سر رضایت. اربعین، یک «سفر» نیست، بلکه یک تولد دوباره است برای هر کسی که با قلبش در این جریان غوطهور شود. اربعین، یعنی فریاد خاموشی که تمام جهان را میشنود؛ فریادی برای انسانیت، برای عدالت و برای عشقی که هرگز نمیمیرد.
نمادها در هنر اربعین چه جایگاهی دارند؟
هنرمند باید بتواند «روح» اربعین را در «پیکر» آن پیدا کند و به تصویر بکشد. به جای تمرکز بر جمعیت، بر «حس» جمعیت تمرکز کند. اربعین مفاهیمی دارد که با زبانهای قدیمی یا کلیشهای قابل بیان نیستند. وظیفه هنرمند این است که از کلیشههای بصری فاصله بگیرد و نمادهای جدیدی خلق کند که بتواند عشق خالص یا سخاوت بیمرز را تعریف کند. او باید بتواند «فریاد خاموش» را به شکلی به تصویر بکشد که دنیا بشنود. اربعین پیام عدالت و انسانیت دارد. وظیفه هنرمند این است که این پیام را از قالبهای مذهبیِ محدود خارج کرده و در قالب «زیباییشناسی جهانی» ارائه دهد؛ به گونهای که حتی کسی که با این فرهنگ آشنا نیست، با دیدن اثر، متوجه مفهوم «بشریت» و «ایثار» شود.
گواه ارادت یک هنرمند در آثارش، «صداقت» و «خلوص» است. وقتی هنر با نیتی خالص و برای اقامتی در مسیر حق خلق شود، خودبهخود تبدیل به پلی میشود که مخاطب را از دنیای مادی به دنیای معنویت اربعین میبرد. نمادها در هنر اربعین، زبان مشترکی هستند که فراتر از مرزها و زبانها، مفاهیم عمیق عاشورایی را به زائران منتقل میکنند. این نمادها معمولاً از دل تاریخ واقعه کربلا بیرون آمدهاند اما در فضای اربعین، معنایی «پویا» و «امروزین» پیدا میکنند.
پرچمها رایجترین نماد بصری در مسیر پیادهروی اربعین هستند که امسال پس از شهادت قائد امت و بسیاری …
