خبرگزاری مهر،گروه استانها،فهیمه اجاقلو: امروز گلستان در میانه یک تضاد بزرگ قرار دارد؛ از یک سو ضرورت تولید برای حفظ امنیت غذایی ملی و از سوی دیگر، محدودیتهای شدید منابع آبی.
بر اساس آمار، گلستان یکی از استانهای کمآب کشور است و از نظر سرانه آبی در ردههای انتهایی کشور قرار دارد. نکته کلیدی این بحران وابستگی شدید به آبهای زیرزمینی،کاهش نزولات جوی و تغییرات اقلیمی در سالهای اخیر است که همین امر مشکلات در حوزه پایداری منابع آبی را دو چندان کرده است.
در حالی که گلستان در سالهای اخیر با بحران کم آبی دست و پنجه نرم میکند،بخش اصلی و محور توسعه اقتصاد این استان یعنی کشاورزی با مشکلات جدی روبرو شده است، آمارهای حاکی از آن است ۸۶ درصد منابع آبی در بخش کشاورزی مصرف میشود و این در حالی است که با ۳۶ درصد کاهش بارندگی نسبت به میانگین بلندمدت، تداوم این مسیر بدون اصلاح الگوی مصرف، روشهای نوین آبیاری و اجرای الگوی کشت عملاً غیرممکن به نظر میرسد، مسیری که عبور از پیچ و خمهای آن، سختترین چالش پیش روی استان خواهد بود.
پیاده سازی سیستمهای نوین آبیاری اگر چه همواره در سخنان مسولان بخش کشاورزی به عنوان نسخه نجات بخش پایداری منابع آبی عنوان میشود اما کشاورزان و فعالان این حوزه معتقدند مادامی که سیاستها بر پایه واقعیتهای میدانی، توان اقتصادی کشاورزان و ظرفیت اقلیمی هر منطقه تدوین شود؛ نه نجات بخش منابع آبی خواهند بود نه کشاورزی.
طی سالهای اخیر انگشت اتهام درخصوص مصرف بالای منابع آب، بیش از هر بخش دیگری به سوی کشاورزی نشانه رفته است اما کارشناسان و فعالان این حوزه معتقدند بخش قابل توجهی از کشاورزان استان، سالهاست بر اساس میزان آب در دسترس، شرایط اقلیمی و توان اقتصادی خود درباره نوع و سطح کشت تصمیمگیری میکنند.
آبیاری نوین؛ وعدهای که کشاورز را بدهکار کرد
به گفته فعالان بخش کشاورزی، کشاورز امروز نسبت به گذشته آگاهی بیشتری درباره وضعیت منابع آب، نیاز آبی محصولات و پیامدهای ناشی از کشت بیضابطه دارد و بهخوبی میداند که توسعه سطح زیر کشت بدون تأمین آب پایدار، در نهایت چیزی جز افزایش هزینهها و زیان اقتصادی برای او به همراه نخواهد داشت.
در همین رابطه، یک فعال بخش کشاورزی در گلستان، در گفتوگو با خبرنگار مهر اظهار کرد: …
