خبرگزاری مهر-گروه هنر-علی حیدری؛ نمایش «پایین نردبان» به نویسندگی مهران عشریه و کارگردانی فرزین محدث که این شبها در تماشاخانه خورشید به صحنه میرود، متنی است که به جای تکیه بر روایت کلاسیک و ساختار ارسطویی، فضایی مدرن و روانکاوانه را پیش روی مخاطب قرار میدهد؛ فضایی که در آن خاطرات، امیال سرکوبشده و لایههای ناخودآگاه شخصیتها در قالب تکگوییهای موازی ظاهر میشوند. در این اثر، شخصیت اصلی، زنی ۴۲ ساله، دندانپزشک و تنهاست؛ شخصیتی که از بیرون شاید زندگی کاملی داشته باشد اما در مواجهه با امیال و آرزوهای سرکوبشده خود به نوعی بیهویتی و بحران درونی رسیده است. فرزین محدث نیز در مقام کارگردان تلاش کرده این لایههای روانی را از طریق بدن و تواناییهای بازیگران روی صحنه عینیت ببخشد. از همینرو با نویسنده و کارگردان این نمایش به گپوگفت پرداختیم.
در ادامه، گفتگو با مهران عشریه نویسنده، و فرزین محدث کارگردان نمایش «پایین نردبان» را میخوانید.
*اگر بخواهیم از منظر ساختار و سبک به نمایش «پایین نردبان» نگاه کنیم، این متن چه فضایی ایجاد میکند و شخصیت اصلی چه نسبتی با این فضا دارد؟
مهران عشریه: متن در حال ایجاد یک فضای مدرن و روانکاوانه است. شخصیت اصلی، یک دندانپزشک ۴۲ ساله و تنهاست که با نوعی بحران هویت مواجه شده است. فضای نمایش نیز تلاش میکند ناخودآگاه و امیال سرکوبشدهای را نشان دهد که شاید فراموش شده باشند، اما همچنان بر خودآگاه ما تأثیر میگذارند. یکی از دلایلی که متن، روایت کلاسیک ندارد و به شکل تکگوییهای موازی شکل گرفته، همین است. امیال مختلف در موقعیتهای گوناگون تلاش میکنند خودشان را به خودآگاه برسانند، اما شخصیت اصلی آنها را سرکوب کرده است. هرکدام از این امیال نیز داستان خودشان را دارند و در کنار یکدیگر حرکت میکنند. نردبان هم به شکل نمادین، مسیری برای رسیدن این امیال از ناخودآگاه به خودآگاه است.
* شخصیت اصلی با وجود داشتن شرایط مناسب زندگی، در ۴۲ سالگی به بیهویتی میرسد. این بحران چه معنایی دارد؟
مهران عشریه: این زن از نظر بیرونی تقریباً همهچیز دارد؛ شغل خوب، شرایط مالی مناسب و امکان سفر و زندگی. اما وقتی انسان چیزی را که دوست ندارد ادامه میدهد و صرفاً بر اساس تواناییها و مسیری که برایش تعیین شده زندگی میکند، …
