فرهنگی
خبرگزاری تسنیم: در ژوئن 2016، شریف سرحان، هنرمند فلسطینی، از اثر خود با عنوان «مناره غزه» در بندر غزه رونمایی کرد. این تندیس 15 متری که به شکل فانوس دریایی ساخته شده بود، از سنگ، بتن و بقایای خانههایی تشکیل شده بود که در حملات پی در پی اسرائیل به این منطقه محاصره شده، ویران شده بودند و دیگر اثری از آنها باقی نمانده بود. این اثر از سرحان در واقع، تلاشی بود «برای تبدیل آوار جنگ به نمادی از زندگی، خاطره، تابآوری و نور»؛ تلاشی برای نشان دادن زنده بودن زندگی در خلال جنگ و حفظ بخشی از هویت از دست رفته شهر.
هفت سال بعد، اندکی پس از آغاز نسلکشی، یک حمله هوایی اسرائیل این تندیس را نابود کرد. پس از ماهها آوارگی، انزوا و اندوه، سرحان به همراه خانوادهاش به شهر مارسی در جنوب فرانسه نقل به اجبار مهاجرت کرد. او در آنجا، نه تنها زندگی خود، بلکه همان فانوس دریایی را دوباره ساخت.
این تندیس با دقت بازسازیشده که ابعادش کوچکتر از نسخه اصلی بود، تجسم پافشاری سرحان بر این بود که نگذارد غزه محو شود. به گفته او، این کار همچنین گواهی بر عزمش برای بازگشت در آینده و بازسازی دوباره آن در ساحل شهر غزه بود.
داستان شریف سرحان و عکسهای تندیس او، در کنار دهها روایت دیگر از هنرمندان، موزهداران و باستانشناسان اهل غزه، در کتاب «آرشیو کردن غزه در زمان حال: حافظه، فرهنگ و محوشدگی» گرد آمده است. این مجلد که اواخر سال گذشته توسط انتشارات ساقی بوکز منتشر شد، آرشیو کردن را به مثابه عملی مقاومتی در برابر نابودی فرهنگ و حافظه فلسطینی معرفی میکند؛ پاسخی به آنچه ویراستاران کتاب، «دینا مطر» و «ونیزیا پورتر»، آن را «حافظهکشی» (Memoricide) مداوم توصیف میکنند. تولد دوباره زیر سایه جنگ؛ راهاندازی اولین کتابخانه غزه در میانه نسلکشی
دینا مطر، استاد رسانه و ارتباطات در دانشگاه SOAS لندن، درباره چرایی تدوین این اثر گفته است: نابودی فرهنگ، بخشی از فرآیندی گستردهتر برای «انسانیتزدایی» از فلسطینیان است: «مردمی که از فرهنگ خود تهی شوند، میتوانند چنین به تصویر کشیده شوند که گویی هیچ تاریخی ندارند؛ و مردمی که از تاریخ خود محروم شوند، میتوانند از حق اخلاقی نسبت به سرزمینشان محروم و در حد یک «مسئله امنیتی» تقلیل یابند.»
او توضیح داد: ما تصمیم گرفتیم …
