الهه جعفرزاده: در ایران بخش مهمی از اطلاعرسانی مستقیم وزارت بهداشت به شهروندان هنوز بر پیامک استوار است؛ پیامهایی که تعداد آنها محدود است و حتی گاهی پیش از دیدهشدن به پوشه اسپم یا هرزنامه تلفن همراه منتقل میشوند. اما تجربه کشورهای مختلف نشان میدهد اطلاعرسانی سلامت عمومی در سالهای اخیر از مدلSend to All یا «یک پیامک برای همه» فاصله گرفته و به سمت شبکهای از کانالهای ارتباطی حرکت کرده است؛ شبکهای که پیامک، اپلیکیشن رسمی، اعلان روی صفحه تلفن همراه، شبکههای اجتماعی، رسانهها و حتی سامانههای هشدار اضطراری را کنار یکدیگر قرار میدهد. یک تفاوت اساسی؛ هر پیام سلامتی «هشدار اضطراری» نیست
نخست باید میان دو نوع اطلاعرسانی تفاوت گذاشت. توصیه درباره واکسیناسیون، غربالگری، تغذیه یا پیشگیری از بیماری با هشداری درباره یک خطر فوری سلامت عمومی یکسان نیست. در بسیاری از کشورها، کانال ارسال پیام نیز بر اساس همین درجه فوریت انتخاب میشود.
برای اطلاعرسانیهای عادی، پیامک همچنان حذف نشده است؛ اما اغلب تنها یکی از ابزارهاست. در مقابل، اگر جان مردم در معرض خطر فوری باشد، کشورها به سامانههایی متوسل میشوند که پیام را مستقیماً روی صفحه تلفن همراه ظاهر میکنند و حتی میتوانند دستگاه را به صدا و لرزش درآورند.
سازمان جهانی بهداشت نیز در سیاستهای ارتباطی خود تأکید میکند که اطلاعرسانی در حوزه سلامت باید «قابل اعتماد، بهموقع، قابل فهم و قابل اقدام» باشد و کشورها نباید تنها به انتشار یکطرفه اطلاعات اکتفا کنند؛ رصد شایعات، دریافت بازخورد جامعه و انتخاب کانالی که مخاطبان واقعاً از آن استفاده میکنند نیز بخشی از نظام ارتباطات سلامت محسوب میشود. همچنین بخوانید: وقتی توصیههای سلامت سر از اسپم درمیآورند؛ پیامکهای مهم وزارت بهداشت در هرزنامه/ V.behdasht را بهعنوان پیامک مورد اعتماد ثبت کنید
بریتانیا؛ پیام داخل اپلیکیشن، پیامک بهعنوان مسیر پشتیبان
در نظام سلامت بریتانیا، NHS App به یکی از مسیرهای رسمی ارتباط با بیماران تبدیل شده است. مراکز درمانی میتوانند پیام را در این اپلیکیشن ارسال کنند و کاربر از طریق Push Notification از دریافت آن مطلع شود.
نکته قابل توجه آن است که اگر فرد اعلانهای اپلیکیشن را فعال نکرده باشد، …
