چه کسی فکرش را میکرد؟ تراکتور یک هفته مانده به شروع لیگ برتر ایران، سرمربیاش را برکنار میکند و سه هفته پس از شروع، با 9 امتیاز، به طور مشترک، صدرنشین لیگ میشود. برای ترسیم چنین شرایطی همه چیز را نباید در همین اعداد 3 و 9 خلاصه کرد؛ چراکه تراکتور در همین 3 هفته، 2 برد شیرین مقابل رقبای مستقیم در مسیر قهرمانی به دست آورده: یکی مقابل سپاهان و دیگری مقابل پرسپولیس. به اولی 2 تا زده و به دومی یکی. جالب آنکه دروازهاش را از گزند مصون داشته و با توجه به پیروزی 2 بر صفر هفته نخستش، حالا 3 بازی است که حتی تیمی نتوانسته دروازهاش را هم باز کند. اگر اینها دلایلی برای توصیف یک مدعی قهرمانی نیست، چه چیزی میتواند باشد؟
تراکتور تماشایی نیست اما...
تراکتور جذابترین تیم این روزهای لیگ برتر نیست؛ این یکی را نمیتوان نادیده گرفت. با این حال اگر به همان اتفاق مانده به شروع لیگ و تغییرات ناگهانی روی نیمکت این تیم برگشت، شاید سبک و سیاق کنونیاش کمی توجیه شود. شاید هم قرعه سختی که در هفتههای نخست نصیبش شده، بیعلت نباشد. هرچه که باشد اما این واقعیت را وارونه نمیکند که این تیم، تهاجمی و تماشاگرپسند نیست. اوج چنین داستانی را میتوان در همین جدال با پرسپولیس دید؛ تیم نکونام نهایتِ احتیاط را در دستور کار قرار داد و راههای غافلگیرشدن توسط رقیب تهرانی را بست. آنها به طور ویژه در نیمه نخست، حتی تمایل آشکاری برای هجوم روی دروازه رقیب هم نداشتند. واضح است چنین نمایشی برگرفته از دستورات تاکتیکی است که به بازیکنان دیکته شده؛ اما درست در لحظهای که باید، این تیم راه تنبیه کردن رقبا را آموخته و اگر اشتباهی از آنها سر بزند، به سختترین شکل ممکن تنبیهشان میکند. اینبار …
