به گزارش سرویس فرهنگی تابناک؛ یک سال از روزی میگذرد که خبر درگذشت محمود فرشچیان، یکی از بلندآوازهترین نگارگران معاصر ایران، منتشر شد؛ اما برای هنرمندی که بخش بزرگی از زندگی خود را صرف جاودانه کردن زیبایی کرده است، مرگ شاید پایان چندانی نداشته باشد. فرشچیان در ۱۸ مرداد ۱۴۰۴ و در ۹۵ سالگی در آمریکا درگذشت؛ با این حال، خطوط روان، رنگهای درخشان و آدمها و فرشتگان و اسبهای آثارش همچنان در حافظه هنر ایران زندهاند. محمود فرشچیان چهارم بهمن ۱۳۰۸ در اصفهان متولد شد؛ شهری که شاید بهتر از هر جای دیگری میتوانست کودکی یک نگارگر را با نقش، رنگ، کاشی، فرش و معماری آشنا کند. پدرش، غلامرضا فرشچیان، تاجری هنردوست و فعال در حوزه فرش بود و خیلی زود استعداد فرزندش را شناخت. محمود از همان سالهای کودکی شیفته نقشهای فرش بود و بنا بر روایتهایی از خودش، در چهار سالگی روی زمین مینشست و نقش قالیها را روی کاغذ میکشید. پدر، که استعداد فرزندش را جدی گرفته بود، او را نزد استاد حاج میرزا آقا امامی برد؛ یکی از استادان برجسته هنر اصفهان. همین دیدار، سرآغاز مسیری شد که بعدها به یکی از مهمترین فصلهای تاریخ نگارگری معاصر ایران انجامید. فرشچیان در ادامه نزد استاد عیسی بهادری نیز آموزش دید و در هنرستان هنرهای زیبای اصفهان، با مبانی نگارگری، طراحی، تذهیب و دیگر هنرهای سنتی آشنا شد. کودکی که نقشها را از حفظ میکشید یکی از روایتهای مشهور از کودکی فرشچیان، خاطرهای است که خود او از نخستین روزهای آموزش نزد میرزا آقا امامی نقل کرده است؛ زمانی که استاد، طرح یک آهو را به او داد تا از روی آن طراحی کند. فرشچیان آنقدر شیفته کار شد که به جای یک طرح، تعداد زیادی آهو در اندازهها و حالتهای مختلف کشید. شاید بتوان ریشه یکی از مهمترین ویژگیهای آثار آینده او را همینجا پیدا کرد؛ در نگاه کودکی که تنها به تقلید از یک نقش قانع نبود و میخواست آن را در حالتهای تازه ببیند. فرشچیان بعدها نیز از شیوه آموزش استاد عیسی بهادری یاد میکرد؛ استادی که شاگردانش را وادار میکرد ابتدا خودشان خطاهای طراحیشان را پیدا کنند. این آموزش، در کنار استعداد ذاتی و پشتکار کمنظیر فرشچیان، پایههای هنری را ساخت که بعدها به سبکی مستقل و تأثیرگذار تبدیل شد. …
