به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا، آلودگی نفتی سواحل جنوبی ایران دیگر یک حادثه موردی و غافلگیرکننده نیست؛ به یک مسئله تکرارشونده تبدیل شده است. لکههای نفتی، آلودگی آب و ساحل، آسیب به آبزیان و تهدید زیستگاههای حساس خلیج فارس بارها تکرار شده و هر بار نیز روایت تقریباً مشابهی شکل گرفته است؛ شناسایی آلودگی، اعلام وضعیت، اعزام نیرو، پاکسازی و انتشار گزارش. مشکل دقیقاً همینجاست.
سازمان حفاظت محیط زیست نباید زمانی وارد ماجرا شود که نفت به ساحل رسیده است.
وظیفه اصلی این سازمان، پیشگیری از آلودگی، پایش مستمر منابع آلاینده، ورود به موقع و قاطع و حتی جهانی در شرایط جنگی به مبحث محیط زیستی ، اعمال الزامات محیط زیستی بر صنایع نفتی و دریایی و ایجاد سازوکاری است که اجازه ندهد یک تخلف، نقص فنی، نشت یا حادثه به فاجعه زیستمحیطی تبدیل شود. اگر نفت به ساحل رسید، یعنی بخشی از زنجیره پیشگیری پیش از آن شکست خورده است.
این شکست را نمیتوان با جمعآوری نفت از ساحل و شستن سنگها و ماسهها جبران کرد. آلودگی نفتی یک اتفاق ناگهانی نیست؛ ریسک آن از قبل قابل شناسایی است
مناطق نفتخیز جنوب، بنادر، اسکلهها، پایانههای نفتی، مسیر تردد نفتکشها، مخازن ذخیرهسازی، خطوط انتقال و تأسیسات فراساحلی سالهاست وجود دارند. ریسک آلودگی این نقاط نیز ناشناخته نیست. حتی اثرات جنگ بر آلودگی نفتی در این روزها هم مشخص و واضح بود و هست.
سازمان حفاظت محیط زیست باید پیش از وقوع حادثه، این نقاط را بر اساس میزان خطر طبقهبندی کرده باشد؛ منابع بالقوه نشت را بشناسد؛ وضعیت تأسیسات و نحوه مدیریت پسماندهای نفتی را پایش کند؛ کیفیت آب و رسوبات را بهصورت مستمر اندازهگیری کند و برای نقاط حساس، برنامه واکنش سریع داشته باشد.
در چنین شرایطی، دیدن لکه نفتی نباید اولین لحظه مواجهه حاکمیت با بحران باشد. باید مدتها پیش از آن، سامانه پایش هشدار داده باشد که کدام نقطه در معرض خطر است. محیط زیست نباید بعد از آلوده شدن دریا از خواب بیدار شود
مدیریت محیط زیست با اعلام آلودگی تفاوت دارد. اعلام اینکه فلان ساحل آلوده شده، کار رسانه است. اعلام اینکه فلان پرنده تلف شده، کار رسانه و …
