«دارم میمیرم... به مادرم بگویید مرا عفو کند... اگر کسی از من طلبی دارد، مرا حلال کند...»
صدای مرد میان نفسهای بریده و لبهای خشکیده گم میشود. نه آبی مانده، نه امیدی. تنها چیزی که میخواهد، بخشش مادر، حلالیت دوستان و مراقبت از فرزندانش است. دقایقی بعد، او و همراهانش دیگر زنده نبودند. این ویدئو، آخرین یادگار ۱۹ مهاجر افغانی است که در بیابانهای سوزان نیمروز، در مسیر پرخطر مهاجرت غیرقانونی به ایران، قربانی تشنگی و گرمای مرگبار شدند. آخرین پیام؛ وصیتی که هر جملهاش بوی مرگ میدهد
«برایم دعا کنید مادرجان... دارم میمیرم... به مادرم بگویید مرا عفو کند... اگر این یادگاری از من به شما رسید، مرا ببخشید... اگر کسی از من طلبی دارد و خانوادهام توان پرداخت داشتند، بدهیام را بپردازند و اگر نتوانستند، مرا حلال کنند...»
این جملات، نه بخشی از یک فیلم سینمایی، بلکه آخرین دقایق زندگی مردی است که در میان ریگزارهای داغ، تنها با تلفن همراهش از خانواده خداحافظی میکند.
در بخش دیگری از این ویدئو، همراه او نیز از نزدیکانش میخواهد پیام خداحافظیاش را به مادرش برسانند و میگوید شاید دیگر هرگز بازنگردد.
تماشای این تصاویر دشوار است؛ تصاویری که بیش از هر گزارش و آماری، عمق رنج انسانهایی را نشان میدهد که در جستوجوی آیندهای بهتر، در دل بیابان گرفتار شدند. ۱۹ انسان؛ ۱۹ زندگی که هرگز به مقصد نرسید
رکنا پیشتر گزارش داده بود که با کشف پیکر ۱۴ مهاجر افغان در منطقه «گرد لالو» در ولایت نیمروز، شمار جانباختگان گروهی که قصد ورود غیرقانونی به ایران را داشتند، به ۱۹ نفر رسید.
بر اساس اطلاعات منتشر شده، این افراد همگی از روستای غولغی در ولسوالی درهبوم ولایت بادغیس بودند و برای یافتن کار و زندگی بهتر، راهی سفری شدند که پایانش مرگ بود.
در میان قربانیان، دستکم هفت کودک و نوجوان ۱۴ تا ۱۷ ساله نیز حضور داشتند؛ نوجوانانی که به جای ساختن آینده، در دل بیابان جان سپردند.
اجساد این افراد در فاصله حدود ۶۳ کیلومتری گذرگاه مرزی میلک پیدا شد. بررسیها نشان میدهد آنان پس از گم کردن مسیر، در گرمای شدید و بدون دسترسی به آب، جان خود را از دست …
