درخت هم طبقاتی شد؛ شکاف سبز در پایتخت/ آدرس خانه، سهم شهروند از درختان را تعیین می‌ کند

به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا،  در نقشه‌های رسمی، تهران شهری با سرانه ۱۶ متر مربع فضای سبز برای هر شهروند معرفی می‌شود. عددی که روی کاغذ قابل قبول به نظر می‌رسد. اما کافی است از پشت جدول‌های آماری فاصله بگیریم و وارد محله‌ها شویم؛ آن‌وقت واقعیت دیگری دیده می‌شود. واقعیتی که در آن برخی شهروندان پنجره خانه‌شان رو به پارک باز می‌شود و برخی دیگر برای رسیدن به یک فضای سبز کوچک باید از میان خیابان‌های فشرده و ساختمان‌های متراکم عبور کنند. مسئله امروز کلان‌شهرهای ایران کمبود مطلق فضای سبز نیست؛ مسئله اصلی توزیع ناعادلانه آن است. آدرس پارک را کدپستی تعیین می‌کند

تهران نمونه‌ای روشن از این شکاف است. در حالی که منطقه ۲۲ از سرانه‌ای حدود ۶۰ متر مربع برای هر نفر برخوردار است، مناطقی مانند ۷، ۱۰، ۱۱ و ۱۷ در زمره کم‌برخوردارترین مناطق شهر قرار دارند.این تفاوت فقط یک عدد نیست؛ تفاوتی است میان محله‌ای که کودکانش عصرها زیر سایه درختان بازی می‌کنند و محله‌ای که ساکنانش سهم بیشتری از آسفالت، ترافیک و گرما دارند.

به بیان دیگر، دسترسی به فضای سبز در برخی مناطق به یک مزیت مکانی تبدیل شده؛ مزیتی که ارزش آن هر سال با افزایش دما و آلودگی هوا بیشتر می‌شود. درختان می‌روند، بتن می‌آید

مطالعات مرکز مطالعات شهر تهران نشان می‌دهد بخش‌هایی از پوشش گیاهی و اراضی باز شهری طی دهه‌های گذشته جای خود را به سطوح نفوذناپذیر داده‌اند؛ سطوحی از جنس بتن، آسفالت و ساختمان.این تغییر شاید در ظاهر نشانه توسعه شهری باشد، اما در عمل یکی از مهم‌ترین سپرهای دفاعی شهر در برابر گرما را تضعیف کرده است.

شهرها در حال از دست دادن توان طبیعی خود برای خنک کردن محیط هستند؛ درست در زمانی که رکوردهای دمایی یکی پس از دیگری شکسته می‌شوند. جزیره گرمایی؛ مالیاتی که فقرا بیشتر می‌پردازند

پدیده «جزیره گرمایی شهری» سال‌هاست در کلان‌شهرهای ایران مشاهده می‌شود. هرچه پوشش گیاهی کمتر و سطوح بتنی بیشتر باشد، شهر گرمای بیشتری جذب و ذخیره می‌کند. اما این گرما به‌طور مساوی توزیع نمی‌شود. محله‌هایی که کمترین فضای سبز را دارند، معمولاً همان مناطقی هستند که تراکم جمعیت در آن‌ها بالاست و ساکنانش توان …