به گزارش همشهری آنلاین، سیستان و بلوچستان یکی از استانهای کمبرخوردار کشور محسوب میشود، اما این استان پهناور در جنوبشرق ایران، با برخورداری از ترکیبی کمنظیر از کویر، دریا، کوهستان، تالابهای رنگی و فرهنگی غنی و اصیل، یکی از متنوعترین و در عین حال بکرترین مقاصد گردشگری کشور است. گستردگی جغرافیایی و تنوع اقلیمی این استان، مجموعهای از چشماندازهای طبیعی و تاریخی متفاوت را در کنار یکدیگر قرار داده است؛ بهگونهای که گردشگران میتوانند از تالابهای منطقه سیستان در شمال استان تا سواحل مکران و کرانههای اقیانوسی در جنوب، مجموعهای متنوع از جاذبههای طبیعی و فرهنگی را تجربه کنند.
یکی از مهمترین ویژگیهای گردشگری سیستان و بلوچستان، تنوع چشماندازهای طبیعی و تضادهای اقلیمی آن است. تالاب هامون در شمال استان، سواحل مکران در جنوب و مناطقی مانند روستای درک، جایی که تپههای ماسهای و چشماندازهای کویری به دریا میرسند، از جمله جلوههای شاخص این تنوع به شمار میروند. همنشینی کویر و دریا در این منطقه، یکی از ویژگیهای کمنظیر طبیعتگردی در کشور است.
سیستان و بلوچستان از نظر پدیدههای زمینشناسی نیز ظرفیتهای ویژهای دارد. کوههای مریخی یا مینیاتوری در مسیر چابهار، گلفشانهای منطقه و تالاب صورتی لیپار از جمله جاذبههایی هستند که به دلیل شکل و ویژگیهای طبیعی خود، چشماندازهایی متفاوت و منحصربهفرد ایجاد کردهاند. این پدیدهها در کنار سواحل صخرهای بریس، جنگلهای حرا و دیگر چشماندازهای ساحلی مکران، ظرفیت بالایی برای توسعه گردشگری طبیعی و دریایی در جنوب استان فراهم کردهاند.
چابهار به عنوان مهمترین کانون گردشگری ساحلی و دریایی استان، نقشی اساسی در معرفی ظرفیتهای گردشگری مکران دارد. سواحل، روستاهای ساحلی، قایقسواری، ماهیگیری و آشنایی با شیوه زندگی جوامع محلی، از جمله ویژگیهایی است که میتواند تجربهای متفاوت برای گردشگران رقم بزند. روستای تاریخی تیس و آثار بر جای مانده در آن، از جمله قلعه پرتغالیها، نیز بر غنای تاریخی و فرهنگی این منطقه افزوده است.
بومگردی و اقامت در فضاهای محلی نیز بخش دیگری از ظرفیتهای گردشگری سیستان و بلوچستان را تشکیل میدهد. کپرهای حصیری در مناطق مختلف استان و اقامتگاههای محلی که با استفاده از معماری بومی و مصالح …
