یونسکو پرده از رازهای الموت برداشت | از مهندسی آب تا نظام دفاعی؛ رازهای کمتر شنیده‌ شده الموت

همشهری‌آنلاین - راحله عبدالحسینی: الموت با یورش مغولان در قرن هفتم هجری قمری فرو ریخت، اما ارزش تاریخی آن تا امروز پابرجا مانده است. پرونده «دژ الموت و استحکامات دفاعی وابسته به آن» ۴ مرداد ۱۴۰۵ به‌عنوان سی‌امین اثر فرهنگی ملموس ایران، ثبت جهانی شد. علیرضا ایزدی، مدیرکل ثبت آثار و حفظ و احیای میراث معنوی و طبیعی وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی در تلویزیون اینترنتی همشهری از راز و رمزهای قلعه الموت گفت که آن را حائز ثبت جهانی کرده است. گفت و گوی تلویزیونی را اینجا ببینید معیارهای یونسکو برای ثبت الموت

مدیرکل ثبت آثار و حفظ و احیای میراث معنوی و طبیعی وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی در تلویزیون اینترنتی همشهری گفت‌وگو را درباره حقیقت الموت آغاز کرد و درباره علت ثبت جهانی قلعه الموت در استان قزوین از سوی یونسکو، اظهار کرد: «پرونده الموت معیارهای لازم از سوی یونسکو را برای ثبت جهانی داشت؛ معیارهایی که شامل قدمت، معماری، موقعیت قرارگیری، تأثیرگذاری در طول تاریخ و یگانه بودن اثر در حوزه تاریخ می‌شود. الموت و استحکامات وابسته به آن در ارزیابی‌های میدانی همه شرایط و معیارهای لازم را داشت و به‌عنوان سی‌امین اثر ثبت جهانی ایران در یونسکو معرفی شد.»

فرمانروایی از الموت تا مصر و سوریه

طراحان الموت، امنیت را در قالب یک شبکه می‌دیدند؛ شبکه‌ای که در آن هر قلعه بخشی از یک سامانه بزرگ‌تر بود و هیچ استحکامی به‌تنهایی معنا پیدا نمی‌کرد. ۷ قلعه در منطقه کوهستانی الموت شامل دژهای الموت، لَمْبَسَر، نُوِیزَرشاه، شمس‌کلایه، قُسطین‌لار، شیرکو و ایلان با هم در یک پرونده ثبت جهانی قرار گرفتند. قلعه الموت به معنای آشیانه عقاب با قدمتی افزون بر ۱۱۶۲ سال یکی از قلعه‌های تاریخی ایران است. دژ الموت در منطقه الموت قزوین، شمال شرقی روستای گازرخان و در فاصله حدود ۱۰۵ کیلومتری از قزوین قرار دارد. آنچه نام الموت را در تاریخ ماندگار کرده، ورود حسن صباح به این منطقه در اواخر قرن پنجم هجری است. او این دژ را به مرکز فرمانروایی اسماعیلیان نزاری تبدیل کرد که ۱۸۰ سال ادامه داشت.

علیرضا ایزدی با مرور مختصر بر تاریخچه این قلعه‌ها، به شکل‌گیری یک حکومت در این منطقه اشاره کرد و ادامه داد: «منطقه الموت در یک جغرافیای ارزشمند کشور مدت قابل توجهی …