به گزارش تجارت نیوز، در حالی که برآوردهای جدید از هزینه زندگی یک خانوار کارگری در شهرهای بزرگ مانند تهران از مرز ۹۰ میلیون تومان عبور کرده، حداقل دریافتی بسیاری از کارگران حتی به یکچهارم این رقم نمیرسد؛ شکافی که به گفته کارشناسان، دیگر تنها یک مساله مزدی نیست و به بحرانی اجتماعی برای خانوادههای کارگری تبدیل شده است.
فاصله میان آنچه یک خانواده کارگری برای گذران حداقلی زندگی نیاز دارد و آنچه در پایان هر ماه به عنوان دستمزد دریافت میکند، به یکی از عمیقترین شکافهای اقتصادی سالهای اخیر تبدیل شده است. اگر در سالهای گذشته بحث اصلی بر سر این بود که حداقل دستمزد تا چه اندازه میتواند هزینههای یک خانوار را پوشش دهد، امروز صورت مساله تغییر کرده است؛ چراکه رشد مستمر قیمت خوراک، اجاره مسکن، درمان، آموزش و حملونقل، هزینه زندگی را با سرعتی بسیار بیشتر از افزایش مزد بالا برده است. مزد بالا رفت، اما سفره کوچکتر شد / اگرچه عدد حقوق روی فیشهای کارگران بزرگتر شده، قدرت خرید واقعی آنها لزوماً افزایش نیافته است
در سال ۱۴۰۵، حداقل مزد ماهانه کارگران به حدود ۱۶ میلیون و ۶۲۵ هزار تومان رسید. با اضافه شدن حق مسکن، بن خواربار و سایر مزایای قانونی، مجموع دریافتی یک کارگر مجرد بدون سابقه حدود ۲۱ تا ۲۲ میلیون تومان و دریافتی کارگر متأهل دارای یک فرزند نزدیک به ۲۴ میلیون تومان محاسبه میشود .
این افزایش در ظاهر یکی از بزرگترین رشدهای دستمزد در سالهای اخیر به شمار میآید، اما کارشناسان معتقدند مقایسه درصد افزایش مزد با درصد افزایش هزینههای واقعی زندگی تصویر متفاوتی ارائه میکند.
اقلامی مانند گوشت، لبنیات، برنج، روغن، اجاره مسکن و خدمات درمانی در بسیاری از مناطق رشدهایی به مراتب بالاتر از نرخ افزایش دستمزد داشتهاند. بنابراین اگرچه عدد حقوق روی فیشهای کارگران بزرگتر شده، قدرت خرید واقعی آنها لزوماً افزایش نیافته است. خانواده دیگر با مساله مدیریت بودجه روبهرو نیست بلکه با مساله حذف نیازها مواجه است
فرزاد شهریاری، کارشناس اقتصاد خانواده، در اینباره به تجارتنیوز شکاف میان مزد و معیشت را صرفاً یک مساله کارگری نمیداند و معتقد است پیامدهای آن به ساختار خانواده منتقل شده است.
او میافزاید: وقتی هزینه زندگی یک خانوار به حدود ۹۰ میلیون تومان میرسد …
![[کامران نرجه] ذینفعان تأمین اجتماعی صبور باشند](/news/u/2026-08-23/ettelaat-n4nc3.jpg)
