[مینا حیدری] خانه‌ای کوچک برای تمرین زندگی

بزرگ شدن، فقط رسیدن به یک سن مشخص نیست. گاهی آدم ۲۳ یا ۲۴ ساله است، شغل دارد، ازدواج کرده و از نگاه دیگران آماده ساختن زندگی خودش به نظر می‌رسد، اما هنوز برای بعضی از ساده‌ترین مسئولیت‌های زندگی تجربه کافی ندارد؛ برای مدیریت دخل و خرج، اداره خانه، تصمیم گرفتن در موقعیت‌های سخت یا حتی کنار آمدن با تنهایی.

بسیاری از ما این مهارت‌ها را بی‌آن‌که متوجه باشیم، در خانه و کنار خانواده یاد می‌گیریم. خانه فقط سقف و دیوار نیست؛ جایی است که آدم در آن اشتباه می‌کند، دوباره تلاش می‌کند، از کسی کمک می‌گیرد و کم‌کم می‌آموزد که روی پای خودش بایستد. وقتی پول کم می‌آورد، کسی هست که کمک کند و وقتی خسته به خانه می‌رسد، کسی هست که حالش را بپرسد.

اما برای فرزندانی که سال‌های کودکی و نوجوانی خود را در مراکز شبه‌خانواده گذرانده‌اند، مسیر متفاوت است. این کودکان در محیطی امن و تحت‌مراقبت زندگی می‌کنند، اما زندگی گروهی با زندگی مستقل تفاوت دارد. در مراکزی که معمولا ۱۲ تا ۱۵ نفر در کنار مربی، کمک‌مربی و روان‌شناس زندگی می‌کنند، بسیاری از امور روزمره در یک ساختار جمعی انجام می‌شود. بنابراین ممکن است جوانی از نظر سنی، شغلی و حتی روانی آماده ترخیص باشد، اما هنوز تجربه واقعی اداره یک زندگی مستقل را نداشته باشد.

تغییر جدید سازمان بهزیستی از همین نقطه اهمیت پیدا می‌کند. از سال ۱۴۰۵، فرآیند ترخیص فرزندان مراکز شبه‌خانواده، دومرحله‌ای شده است. اگر جوانی شرایط لازم مانند اشتغال، درآمد مناسب، ازدواج و آمادگی فردی و روانی را داشته باشد، دیگر قرار نیست بلافاصله پس از تأیید کارگروه استانی و دریافت هزینه ترخیص، از مرکز خارج شود. او ابتدا وارد مرحله‌ای می‌شود …