به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، کوچ استاد ایرج، رفتنِ سادهی یک خواننده صاحبنام نیست؛ انگار با غروب زندگی او، بار دیگر بخشی از نسلی را بدرقه میکنیم که «احترام» برایشان نه یک واژه تشریفاتی و ژست رسانهای، بلکه بخشی از منش، مرام و زندگی روزمرهشان بود.
ایرج از آخرین یادگاران دورانی طلایی بود؛ روزگاری که صدای خواننده صرفاً از بلندگوها و شبکههای اجتماعی پخش نمیشد، بلکه در عمق حافظه جمعی یک ملت خانه میکرد. صدایی که چند نسل با آن خاطره ساختند، گریستند، خندیدند و امروزه بخشی جداشدنی و شناسنامهدار از تاریخ موسیقی ایران به شمار میرود.
بدنه گزارش: بدرقهای در غیابِ جوانترها؛ سنتهایی که رنگ باختند
۱. مرام رفتگان؛ وقتی حرمتداری مرز نداشت
در نسلهای گذشته، وقتی بزرگی از عرصه هنر رخت برمیبست، فارغ از هرگونه اختلاف سلیقه، اختلاف در سبک هنری، میزان شهرت یا حواشی شخصی، همکاران و بهویژه جوانترها خود را اخلاقاً موظف میدانستند در آیین وداع حاضر شوند. آنها میآمدند، شانه به شانه هم میایستادند و با حضوری محترمانه، به پاس سالها تلاش و خوندل خوردن برای فرهنگ و هنر این سرزمین، کلاه از سر برمیداشتند. در آن دوران، شهرت دستدردستِ حرمتِ پیشکسوت حرکت میکرد …
