دیدارنیوز: در بسیاری از خیابانهای شهر، ساختمانهایی دیده میشوند که با تعداد زیادی چراغ، پروژکتور و خطوط نورانی تلاش کردهاند در شب بیشتر دیده شوند. بعضی نماها آنقدر روشناند که جزئیات معماری در میان حجم نور محو شده و حتی نگاه کردن مستقیم به آنها برای عابران آزاردهنده است. اینجا همان نقطهای است که روشنایی از یک ابزار معماری به منبع خیرگی و آلودگی نوری تبدیل میشود.
نورپردازی حرفهای قرار نیست تمام سطح ساختمان را با بیشترین شدت ممکن روشن کند. وظیفه آن، آشکار کردن فرم، تناسبات، بافت، ریتم و هویت بنا در تاریکی است. اگر نور بدون شناخت معماری، زاویه دید عابران و موقعیت ساختمانهای مجاور اجرا شود، نتیجه ممکن است مصرف انرژی بیشتر، ورود نور به پنجره همسایهها و کاهش کیفیت فضای شبانه شهر باشد.
به همین دلیل، بحث نورپردازی نما دیگر صرفا یک موضوع تزئینی نیست. این حوزه با طراحی روشنایی شهری، آسایش ساکنان، خوانایی خیابان و نحوه استفاده از انرژی ارتباط مستقیم دارد. تفاوت روشنایی زیاد با طراحی نور حرفهای چیست؟
روشنایی زیاد معمولا از یک تصمیم ساده شروع میشود: هرچه تعداد چراغها یا توان آنها بیشتر باشد، ساختمان لوکستر و شاخصتر دیده خواهد شد. این تصور در عمل همیشه درست نیست. وقتی تمام اجزای نما با شدت مشابه روشن شوند، سلسلهمراتب بصری از بین میرود. ستون اصلی، ورودی، بافت سنگ، قاب پنجره و بخشهای فرعی همگی اهمیت یکسانی پیدا میکنند و چشم نمیداند باید روی کدام قسمت تمرکز کند.
در طراحی حرفهای، ابتدا مشخص میشود کدام عناصر معماری ارزش دیده شدن دارند. ممکن است لازم باشد فقط خطوط عمودی برای تقویت ارتفاع بنا، ورودی برای هدایت مراجعهکننده یا یک سطح دارای بافت خاص روشن شود. بخشهای دیگر میتوانند در سایه یا نیمسایه باقی بمانند تا عمق و کنتراست شکل بگیرد.
در واقع، یک پروژه موفق نورپردازی نما با افزایش بیهدف تعداد چراغها تعریف نمیشود؛ بلکه به کمک جانمایی، زاویه تابش، شدت مناسب و انتخاب دقیق نقاط تاکید، معماری را در شب بازخوانی میکند.
جتلایت، والواشر و نور خطی؛ هرکدام برای چه هدفی؟
هیچ چراغی به خودی خود حرفهای یا غیرحرفهای نیست. نتیجه به این بستگی دارد که محصول در کجا، با چه زاویهای و برای نمایش کدام عنصر معماری استفاده شود. …
