مهدی مقاری در یادداشتی ، نوشت:
وقتی شعلههای جنگ فروکش میکند، اولین چیزی که نیاز به بازسازی دارد، اقتصاد نیست، بلکه «تصویر» یک کشور است. در این میدان جدید، گردشگری بهعنوان حساسترین و در عینحال تأثیرگذارترین صنعت، در کانون بازسازی قرار میگیرد. تجربهٔ کشورهای درگیر بحران و آمارهای جهانی نشان میدهد که بیتوجهی به این صنعت در دوران پساجنگ، بهمعنای از دست دادن فرصتی طلایی برای جهش اقتصادی و اعتبار بینالمللی است.
اقتصاد در سایهٔ تهدید
هزینههای جنگ برای صنعت گردشگری منطقهٔ خاورمیانه نجومی است؛ بهگونهای که شورای جهانی سفر و گردشگری، تخمین زده است درگیریها روزانه دستکم ۶۰۰ میلیون دلار به این بخش در منطقه آسیب زده است. در ایران، این خسارت بسیار ملموس است: ۱۶۴ اثر تاریخی و فرهنگی شامل موزههایی چون کاخ گلستان و سعدآباد آسیب دیدهاند و هتلها با اشغال تکرقمی دستوپنجه نرم میکنند.
این اعداد فقط آمار نیستند؛ آنها بهمعنای بیکاری هزاران راهنمای گردشگر، تعطیلی آژانسهای مسافرتی و رکود در بخش صنایعدستی هستند که پیش از این، بخش مهمی از اشتغال و درآمدزایی کشور را بر عهده داشتند.
فرصت طلایی بازسازی
اما در دل همین ویرانیها، فرصتهای استراتژیکی نهفته است. سوریه که پس از ۱۴ سال جنگ داخلی، صنعت گردشگری خود را از صفر شروع میکند، با ایجاد «پلیس گردشگری» و جذب سرمایهگذاری ۳۰۰ میلیون دلاری در پروژههای عظیم توریستی، نشان داده است که عزم جدی برای احیای این صنعت دارد. مقامات سوری بهدرستی میدانند که سرمایهگذاران بینالمللی تا وقتی نتوانند یک کشور را از نزدیک ببینند، حاضر به سرمایهگذاری در آن نمیشوند.
ایران نیز با هدف جذب سالانهٔ ۱۵ میلیون گردشگر، برنامههای تحریک تقاضای …
