کارگران ساختمانی را نمیتوان با بخشنامه و کارگروه باز کرد؛ باید منطق تأمین مالی، شناسایی و استمرار بیمه این قشر را از نو طراحی کرد.
سالهاست نوشته های مشابه برنامه دیدارهای باقری کنی در روز سوم مذاکرات 1400/09/10 شهادت دومین طلبه حادثه تروریستی حرم رضوی 1401/01/18
بیمه کارگران ساختمانی میان قانون، بخشنامه، سامانه، منابع مالی و اختلاف نظر دستگاهها گرفتار است. نتیجه آن،
از یک سو سرگردانی کارگر واقعی و از سوی دیگر نگرانی سازمان تأمین اجتماعی درباره منابع و پایداری تعهدات است.
به نظر میرسد:
زمان آن رسیده است که به جای اصلاحات مقطعی، یک نظام ملی، هوشمند و پایدار برای بیمه کارگران ساختمانی طراحی شود؛ نظامی که هم حقوق کارگر را تضمین کند و هم منابع سازمان تأمین اجتماعی را صیانت نماید.
نسخه پیشنهادی؛ بیمهای
که همراه کارگر حرکت کند
کارگر ساختمانی، کارمند یک اداره با اشتغال ثابت نیست.
ممکن است امروز در یک پروژه، چند هفته بعد در پروژهای دیگر و حتی در استانی دیگر مشغول باشد.
بنابراین
باید اصل جدیدی پذیرفته شود:
قطع اشتغال، نباید الزاماً به معنای قطع حمایت اجتماعی باشد؛ اما ایجاد سابقه بیمه نیز باید منوط به اشتغال واقعی یا پرداخت قانونی حق بیمه باشد.
بر این اساس، بیمه کارگر باید متعلق به شخص او و قابل انتقال از پروژهای به پروژه دیگر باشد، نه وابسته به یک کارفرما یا پروژه خاص.
شناسایی
کارگر؛ نه با ادعا، بلکه با ثبت هوشمند
صرف ادعای اینکه فردی در یک پروژه ساختمانی کار کرده،
نباید مبنای ایجاد سابقه بیمه یا برخورداری از مقرری بیکاری قرار گیرد.
پیش از
شروع کار، مشخصات کارگر در سامانه ملی اشتغال صنعت ساختمان ثبت شود:
کد ملی کارگر ، کد پروژه ، کارفرما یا پیمانکار ، شغل ، تاریخ شروع ؛ دستمزد ؛ مدت تقریبی کار
در پایان
همکاری نیز تاریخ پایان کار ثبت شود.
قرارداد
کتبی بهترین سند خواهد بود،
اما شفاهی بودن قرارداد نیز نباید مانع احقاق حق کارگر باشد؛ مشروط بر آنکه …
