به گزارش فرتاک نیوز،
شاید در آینده، زنجبیل فقط یک ادویه در آشپزخانه نباشد؛ بلکه الهام بخش نسل جدیدی از روشهای دارورسانی هدفمند برای بیماریهای روده باشد.
زنجبیل برای بیشتر مردم یک ادویه آشناست؛ مادهای تند و معطر که در غذاها، دمنوشها و بسیاری از درمانهای سنتی استفاده میشود. اما سال هاست پژوهشگران به یک ویژگی متفاوت این گیاه توجه کردهاند: آیا ترکیبات موجود در زنجبیل میتوانند در مبارزه با التهاب نقش داشته باشند؟
یک پژوهش جالب ایدهای بسیار متفاوت را بررسی کرد. دانشمندان به جای آن که صرفا عصاره یا پودر زنجبیل را مصرف کنند، ذراتی بسیار کوچک از خود زنجبیل استخراج کردند؛ ذراتی در مقیاس نانو که میتوانستند پس از مصرف خوراکی، به روده بزرگ برسند.
نتایج آزمایشها روی سلولها و مدلهای حیوانی، توجه زیادی را به این ایده جلب کرد. البته باید تاکید کرد که این یافتهها هنوز به معنی آن نیست که خوردن زنجبیل میتواند بیماریهای التهابی روده را در انسان درمان کند. زنجبیل چگونه به یک نانوذره تبدیل شد؟
پژوهشگران ابتدا زنجبیل تازه را آماده کردند و سپس با استفاده از روشهای آزمایشگاهی مانند همگن سازی و سانتریفیوژ با سرعت بالا، ذرات موجود در آن را جدا و خالص کردند.
محصول به دست آمده شامل جمعیتی از نانوذرات مشتق شده از زنجبیل بود که اندازه متوسط آنها حدود ۲۳۰ نانومتر گزارش شد. برای تصور این اندازه کافی است بدانیم صدها عدد از این ذرات میتوانند در عرض یک تار موی انسان قرار بگیرند.
این ذرات فقط تکههای سادهای از زنجبیل نبودند. پژوهشگران دریافتند که آنها حاوی ترکیبات زیست فعال زنجبیل، از جمله ۶-gingerol و ۶-shogaol، و همچنین لیپیدها و مواد زیستی دیگری هستند. چرا روده بزرگ اهمیت دارد؟
بیماریهای التهابی روده، از جمله بیماری کرون و کولیت اولسراتیو، با التهاب مزمن دستگاه گوارش ارتباط دارند. در چنین شرایطی، کنترل التهاب و کمک به ترمیم پوشش روده اهمیت زیادی دارد.
ایده اصلی پژوهشگران این بود که اگر بتوان مواد ضدالتهابی را مستقیما به محل التهاب رساند، شاید بتوان اثر مطلوب را افزایش داد و در عین حال تماس غیرضروری آنها با سایر قسمتهای بدن را کاهش داد.
در آزمایشهای …
