بازی بزرگ هفته یک نمایش ضعیف و پرانتقاد از دو تیم بود که به صورت طبیعی، مربیان مسئول اول این نمایش و نتیجه هستند. مسابقهای که ۲ بزرگ مدعی با لشکری از ستارههای چند صد میلیاردی، هیچ صحنه جذابی خلق نکرده و عملاً برنامهای برای پیروزی و گل نداشتند. صرفاً به زمین آمده و میخواستند با نباختن، از زمین بیرون بروند. حالا این وسط اگر به روال فوتبال ایران، اتفاقی افتاد و کسی سوتی داد، شاید بشود پیروز هم شد!
این سناریو دقیقاً در تبریز تکرار شد. صد البته که پیروزی در ورزش باعث شادی میشود و از این بابت، نمیتوان کسی را مواخذه کرد اما نوع شادی جواد نکونام با توجه به عملکردش در این بازی، واقعاً عجیب بود. اوجوری مشتها را گره کرده و فریاد میکشید که هر کس بازی را ندیده بود، گمان میکرد شخص سرمربی با استفاده از ابزارهایی که در اختیار دارد، باعث این نتیجه شده است!
مربی تیم را تمرین میدهد و تاکتیک انتخاب میکند. سپس با شناخت از حریف و نفراتش، ترکیب اصلی را چیده و با علم بازی خوانی، می تواند با تعویضهایش سرنوشت مسابقه را در نیمه دوم عوض کند. هر دو مربی در این مسابقه در نیمه مربیان، دست به تعویض زدند اما در کمال تعجب، این تعویضهای تارتار بود که هم زودتر اتفاق افتاد و هم در نتیجه تاثیر داشت.
در حالی که به صورت طبیعی و به قاعده فوتبال، طرفداران تراکتور انتظار داشتند تیمشان به عنوان میزبان، برای کسب پیروزی در نیمه دوم بیشتر تلاش کرده و نکونام با استفاده از خستگی پرسپولیسیها و دست پر بازیکنان خلاق و تکنیکی روی نیمکت، با تعویضهایش تاثیری در نتیجه بگذارد، او تا دقیقه ۸۶ هیچ کاری نکرد!
انصافاً مقابل یک تیم بزرگ و مدعی که صدر نشین جدول هم هست، کدام بازیکن میتواند تنها …
