در این روزهای سخت، خبرنگاران، عکاسان، تصویربرداران، دبیران، سردبیران و دیگر فعالان رسانهای کشور، همپای مردم در میدان ماندند. آنان زیر آسمان ناامن، در مراکز درمانی، میان آوارها، در کنار خانوادههای داغدار، در آیینهای باشکوه وداع و تشییع رهبر انقلاب و سایر شهدای جنگ رمضان و در متن زندگی جاری مردم، مسئولیت «روایت ایران» را بر دوش کشیدند؛ واقعیت تجاوز را به تصویر درآوردند، رنج و مظلومیت ملت را بازتاب دادند، شکوه مقاومت ملی را ثبت کردند و اجازه ندادند حقیقت ایران در هیاهوی عملیات روانی و روایتهای تحریفشده دشمن گم شود.
یکی از مهمترین ابزارهای دشمن در جنگ شناختی، «انسانزدایی» و «اهریمنسازی» از ملت ایران بود؛ فرایندی که میکوشد ایرانیان را از هویت، عواطف، زندگی روزمره و شأن انسانیشان تهی کند تا خشونت علیه آنان برای افکار عمومی جهان عادی، قابلقبول یا حتی ضروری جلوه داده شود. در چنین روایتی، انسانها به عدد تبدیل میشوند، کودکان نام و چهره خود را از دست میدهند، خانوادههای داغدار از قاب خبر حذف میشوند و جانباختگان با تعابیری چون «خسارت ناخواسته» یا «تلفات جانبی» از حافظه عمومی کنار گذاشته میشوند.
خبرنگاران و رسانههای متعهد ایران در برابر این سازوکار ایستادند. آنان نگذاشتند قربانیان تجاوز، صرفاً در آمارها خلاصه شوند و چهره انسانی جنگ از روایتها حذف شود. روایت کودکان شهید مدرسه میناب، بازتاب نامها، تصاویر، آرزوهای ناتمام و اندوه خانوادههای آنان، اقدامی فراتر از اطلاعرسانی روزمره بود؛ تلاشی حرفهای و اخلاقی برای ناکامگذاشتن عادیسازی جنایت. همین روایتگری مستند، برخی خبرنگاران خارجی را نیز واداشت تا مقامهای آمریکایی، از جمله ترامپ و فرمانده سنتکام، را درباره حمله به مدرسه میناب مورد پرسش و پیگیری قرار دهند.
رسانههای ایران در این آزمون بزرگ، با وجود همه محدودیتها و دشواریها، جلوهای درخشان از مسئولیتپذیری حرفهای و تعهد ملی به نمایش گذاشتند. حفظ آرامش جامعه، مقابله با شایعات و اخبار جعلی، رعایت …
