به گزارش شهرآرانیوز، گاهی انسان با تمام وجود دعا میکند، بارها و بارها خواستهاش را با خدا در میان میگذارد و حتی برای برآورده شدن آن نذر و توسل میکند؛ اما خبری از تحقق خواستهاش نمیشود. همین فاصله میان دعا و اجابت، پرسشهای زیادی ایجاد میکند: آیا دعای ما شنیده نشده است؟ آیا اصرار در دعا فایدهای دارد؟ یا اینکه ممکن است تأخیر در اجابت، خود بخشی از پاسخ الهی باشد؟
برای بررسی این موضوع، گفتوگویی با عالمه صابری، مدرس قرآن انجام دادهایم.
وی در این گفتگو با تأکید بر اینکه در نگاه دینی، دعا هیچگاه بیپاسخ نمیماند، اظهار کرد: نخست باید میان دعا کردن و رسیدن به خواستهای که در دعا مطرح کردهایم، تفاوت قائل شویم. گاهی تصور ما این است که اگر چیزی را از خدا خواستیم، پاسخ دعا باید دقیقاً همان چیزی باشد که ما میخواهیم و در همان زمانی اتفاق بیفتد که انتظار داریم؛ در حالی که در منطق قرآن و معارف اهلبیت (ع)، اجابت دعا لزوماً به معنای تحقق فوری خواسته انسان نیست.
وی افزود: خداوند نسبت به آینده، شرایط و پیامدهای هر اتفاق آگاه است، اما انسان معمولاً فقط بخشی از واقعیت را میبیند. ممکن است چیزی را بسیار مطلوب بدانیم، اما تحقق آن در آن زمان یا به آن شکل، به مصلحت ما نباشد؛ بنابراین تأخیر در اجابت را نباید بلافاصله به معنای رد شدن دعا یا بیتوجهی خداوند تلقی کنیم. گاهی تأخیر، فرصتی برای رشد انسان است
این مدرس قرآن با اشاره به اینکه دعا تنها وسیلهای برای رسیدن به خواستهها نیست، ادامه داد: یکی از مهمترین آثار دعا این است که رابطه انسان با خدا را عمیقتر میکند. گاهی انسان در شرایط عادی کمتر به خدا توجه دارد، اما وقتی نیازمند میشود، با تمام وجود به درگاه الهی روی میآورد. همین ارتباط میتواند زمینه رشد معنوی انسان را فراهم کند.
صابری تصریح کرد: ممکن است انسان برای رسیدن به یک خواسته دعا کند، اما در این مسیر صبر، توکل، امید و حتی شناخت بهتری از خودش پیدا کند؛ بنابراین نباید نتیجه دعا را فقط در رسیدن یا نرسیدن به یک خواسته مادی جستوجو کنیم.
…
