اطلاعات روزنامه اطلاعات گفتگوئی را با «مجیدرضا حریری» رئیس اتاق ایران و چین منتشر کرده است:
توسعه اقتصادی در ایران چه روندی دارد و برای رسیدن به فردایی روشن و اقتصادی پویا چه باید کرد؟ نقش «دیپلماسی اقتصادی» در این عرصه چیست؟ اینها سوالاتی محوری است که باید به آنها پاسخ گفت. «مجید رضا حریری» رئیس اتاق ایران و چین تلاش کرده است در مصاحبه ای که پیش رو دارید به این گونه پرسش ها پاسخ دهد.او با انتقاد از ساختار سیاستگذاری اقتصادی و دیپلماسی کشور میگوید مشکل اصلی ایران نه تحریم، بلکه فقدان نقشه راه، نبود مدل اقتصادی مشخص و ضعف ساختار حکمرانی است. او معتقد است دیپلماسی اقتصادی در ایران به اولویتی دست چندم تبدیل شده و بدون مبارزه با فساد، هیچ برنامه توسعهای به نتیجه نمیرسد.
به عقیده حریری ساختار دیپلماسی کشور بر مسائل سیاسی و امنیتی استوار است و تا زمانی که این رویکرد اصلاح نشود، سفارتخانهها و رایزنهای اقتصادی نیز قادر به ایفای نقش مؤثر نخواهند بود.مشروح گفتگوی «اطلاعات» با حریری را پیش رو دارید.
*با توجه به اینکه در ادبیات اقتصادی امروز، «دیپلماسی اقتصادی» دیگر یک ابزار کمکی نیست، بلکه به موتور محرکه توسعه تبدیل شده؛ شما به عنوان فعال اقتصادی باسابقه که به نقش مهم و اساسی سیاست خارجی در عرصه اقتصاد کشور آگاهید، تعریف عملیاتیتان از دیپلماسی اقتصادی برای ایرانِ امروز چیست؟
ـ در چند دهه اخیر در حوزه دیپلماسی در دنیا مباحث جدیدی طرح شده است که شاید پیش از آن نیز برخی از آنها اجرا میشد اما در دنیا به تدریج هویت مستقل پیدا کردند که بخش اصلی آن میشود دیپلماسی عمومی؛ این نوع دیپلماسی هم شاخههای مختلفی دارد؛ مثل دیپلماسی اقتصادی، فرهنگی و ورزشی. ما در یکصد سال اخیر نمونههای خوبی از این نوع دیپلماسیها داریم؛ از جمله دیپلماسی پینگپنگی که هنری کسینجر(در آمریکا) با چین انجام داد و سطری جدید را در تاریخ دیپلماسی دنیا نوشت. اما نکته اصلی این است که در کشورمان اصولا همه چیزمان زیر چتر سیاست داخلی تعریف میشود و نقش سیاست در امور دیگر، بسیار برجسته است. این موضوع را نمیتوانم نقد کنم که چرا اینگونه شده …
