به گزارش خبرگزاری ایمنا، تابستان کمکم به روزهای آخرش نزدیک میشود؛ کیفهایی که هفتهها گوشه اتاق ماندهاند، دوباره از کمد بیرون میآیند، لباسهای مدرسه مرتب میشوند و زنگ ساعتهایی که در تعطیلات خاموش مانده بودند، دوباره قرار است صبح زود به صدا درآیند. در خانهها، فاصله میان «هنوز تعطیلات است» و «مدرسه نزدیک است» هر روز کوتاهتر میشود و دانشآموزان خود را برای بازگشت به روزهای منظم مدرسه آماده میکنند.
در این روزها، اما هنوز میتوان رد تابستان را در برنامه زندگی دانشآموزان دید؛ عصرهایی که به بازی میگذرد، دیدار با دوستان، گردشهای خانوادگی و ساعتهایی که پای تلفن همراه یا بازیهای رایانهای سپری میشود. مسئله این است که این روزهای آخر چگونه باید سپری شوند تا نه به شتاب و فشار برای جبران درسها تبدیل شوند و نه بازگشت به مدرسه را برای دانشآموز دشوار کنند.
اوقات فراغت در سالهای کودکی و نوجوانی تنها زمان خالی میان فعالیتهای آموزشی نیست؛ بخشی از فرایند رشد است که در آن شخصیت، استقلال، خلاقیت و مهارتهای اجتماعی دانشآموز فرصت بیشتری برای شکلگیری پیدا میکند. نوع استفاده از این زمان میتواند بر کیفیت حال روانی و حتی آمادگی فرد برای ورود به دورههای تازه زندگی اثر بگذارد.
تابستان نیز برای بسیاری از دانشآموزان فرصتی برای فاصله گرفتن از برنامه فشرده مدرسه، تجربه فعالیتهای تازه و بازیابی انرژی است، اما با نزدیک شدن به روزهای پایانی تعطیلات، شرایط آرامآرام تغییر میکند. ساعت خواب، میزان استفاده از فضای مجازی، برنامههای روزانه و حتی حالوهوای ذهنی دانشآموز باید به تدریج با شرایط مدرسه هماهنگ شود.
از نگاه روانشناختی، این دوره نباید به زمانی برای انباشته کردن کلاسها، تکالیف و فعالیتهای آموزشی تبدیل شود. کودک و نوجوان برای رشد متعادل، علاوه بر یادگیری رسمی، به بازی، تحرک، ارتباط با همسالان، تجربههای شخصی و زمانی برای استراحت و حتی بیبرنامگی نیاز دارد و فراغت زمانی بیشترین اثر را دارد که بخشی از آن با انتخاب و علاقه خود دانشآموز شکل بگیرد.
از سوی دیگر، روزهای باقیمانده تابستان میتواند به فرصتی برای ایجاد یک گذار آرام تبدیل شود؛ گذاری میان آزادی و انعطاف تعطیلات و نظم مورد نیاز مدرسه. اگر این تغییر بهصورت تدریجی و بدون …
