به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، افزایش تقاضای انرژی، ضرورت صرفهجویی و بهینهسازی مصرف، محدودیت منابع و تشدید پیامدهای زیستمحیطی ناشی از مصرف سوختهای فسیلی، نظام انرژی شهرها را به سوی تجربه یک گذار اساسی از الگوهای متمرکز و متکی بر منابع فسیلی به سمت نظامهای غیرمتمرکز، کارآمد و بر پایه انرژیهای تجدیدپذیر سوق داده است. در این فرایند، علاوه بر تغییر در شیوه تولید و مصرف انرژی، نحوه مشارکت شهروندان، بخش خصوصی و نهادهای محلی در تأمین، تولید و مدیریت انرژی نیز در حال تحول است.
تحول در نظام انرژی شهری طی سالهای اخیر، به توسعه ظرفیت تولید انرژیهای تجدیدپذیر محدود نمانده و همزمان الگوهای جدیدی برای مشارکت شهروندان در تولید، تأمین مالی، مالکیت و مصرف انرژی شکل گرفته است. در این رویکرد شهروندان از جایگاه مصرفکننده منفعل خارج و به یکی از بازیگران اصلی زنجیره انرژی تبدیل میشوند. تعاونیهای انرژی شهروندی و جوامع انرژی محلی از مهمترین سازوکارهای تحقق این رویکرد به شمار میروند؛ سازوکارهایی که با تجمیع سرمایههای خرد، ظرفیتهای محلی و مشارکت اجتماعی، امکان اجرای پروژههای انرژی تجدیدپذیر را در مقیاس محله، شهر و منطقه فراهم میکنند.
اهمیت این مدل در شهرها از آن جهت است که بخش قابلتوجهی از ساکنان شهری، بهویژه مستأجران و ساکنان ساختمانهای آپارتمانی، امکان نصب تجهیزات تولید انرژی بر روی ملک شخصی خود را ندارند. مشارکت در تعاونیهای انرژی میتواند این محدودیت را برطرف کند و امکان بهرهمندی از منافع اقتصادی و زیستمحیطی انرژیهای تجدیدپذیر را بدون نیاز به مالکیت مستقیم زمین یا ساختمان فراهم سازد.
تعاونیهای انرژی؛ سازوکار مالکیت و سرمایهگذاری جمعی
تعاونیهای انرژی شهروندی یکی از مهمترین اشکال سازماندهی مشارکت شهروندان در پروژههای انرژی تجدیدپذیر هستند. در این ساختار، افراد میتوانند با خرید سهم یا عضویت در یک تعاونی، سرمایه مورد نیاز برای احداث و بهرهبرداری از پروژههای خورشیدی یا بادی را تأمین کنند و متناسب با ساختار حقوقی و مالی پروژه، از منافع اقتصادی آن بهرهمند شوند.
ویژگی مهم این مدل آن است که اندازه پروژه دیگر به توان مالی یک خانوار یا یک سرمایهگذار محدود نمیشود. سرمایههای کوچک تعداد زیادی از شهروندان میتواند …
