خبرگزاری مهر؛ گروه سیاست-هادی رضائی: آسمان، نخستین میدان مواجهه با بسیاری از تهدیدات علیه یک کشور است؛ جایی که فاصله میان «امنیت» و «ناامنی» گاه به اندازه چند ثانیه تصمیمگیری، چند کیلومتر رصد و چند لحظه واکنش سریع است. از همین رو، پدافند هوایی را باید یکی از مهمترین ارکان حفظ امنیت و تمامیت ارضی هر کشور دانست؛ نیرویی که مأموریتش تنها مقابله با یک تهدید در آسمان نیست، بلکه ایجاد چتری مستمر برای حفاظت از مردم، زیرساختها، مراکز حیاتی و دیگر نیروهای دفاعی کشور است.
در جمهوری اسلامی ایران، این مأموریت طی چند دهه گذشته مسیری متفاوت را پشت سر گذاشته است؛ مسیری که از وابستگی شدید به تجهیزات و فناوریهای خارجی در دوران پیش از انقلاب آغاز شد و در سالهای پس از انقلاب، بهویژه با شکلگیری جهاد خودکفایی، به سمت ایجاد دانش، فناوری و توانمندی بومی حرکت کرد. جنگ تحمیلی نیز این واقعیت را بیش از پیش آشکار کرد که نمیتوان امنیت آسمان یک کشور را به تجهیزات، قطعات، اطلاعات و اراده قدرتهای خارجی گره زد؛ چراکه در شرایط بحران، آنچه تعیینکننده است، توان واقعی و در دسترس برای دفاع از کشور است.
در چنین شرایطی، توجه به پدافند هوایی و ضرورت تقویت استقلال آن، به یکی از محورهای مهم سیاست دفاعی جمهوری اسلامی ایران تبدیل شد. تصمیم برای استقلال نیروی پدافند هوایی، در ادامه همین نگاه راهبردی، زمینهای را فراهم کرد تا این نیرو بتواند متناسب با جغرافیا، تهدیدات و نیازهای عملیاتی کشور، مسیر توسعه مستقل خود را دنبال کند؛ مسیری که امروز نمودهای آن را میتوان در سامانهها و دستاوردهای بومی حوزه پدافند هوایی مشاهده کرد.
اما قدرت پدافندی صرفاً در سامانههای راداری، موشکی و تجهیزات پیشرفته خلاصه نمیشود. پشت هر سامانه عملیاتی، مجموعهای از انسانها، دانش، آموزش، تجربه و تصمیمگیری قرار دارد. نیرویی که باید در تمام ساعات شبانهروز آماده باشد، تهدید را پیش از آنکه به مرحله اقدام برسد شناسایی کند و در کوتاهترین زمان ممکن، واکنش متناسب نشان دهد. از همین منظر، آموزش نیروی انسانی و تربیت افسرانی که بتوانند در شرایط پیچیده و متغیر میدان نبرد تصمیم درست بگیرند، بخش جداییناپذیر قدرت پدافند هوایی است. …
