به گزارش اقتصادنیوز به نقل از دنیای اقتصاد، نیک پراساس نوشت: فیلسوفان و اقتصاددانان بهندرت خود را در یک اتاق و در کنار یکدیگر مییابند. هنگامی که ناگزیر به تعامل با یکدیگر میشوند، معمولا نتیجه بیشتر جدال و مناقشه است تا روشنشدن مساله. برای نمونه، این مناظره نسبتا ناموجه میان رابرت نوزیک، فیلسوف هاروارد، و جیمز توبین، اقتصاددان ییل و برنده جایزه نوبل، را در نظر بگیرید: پروفسور توبین: در میزان نابرابری فرصتها و نابرابری پیامدها، حدی وجود دارد که اگر بخواهیم شبکه رضایتی را که جامعه دموکراتیک بر آن استوار است حفظ کنیم، نمیتوان از آن فراتر رفت. چند روز پیش خواندم که رئیس شرکت موبیل اویل سالانه 1.5میلیون دلار حقوق میگیرد. اگر این رقم را با حداقل دستمزد مقایسه کنید، با تفاوتی عظیم روبهرو میشوید.
پروفسور نوزیک: درباره درآمد رئیس موبیل، تصور میکنم پروفسور توبین میتواند این موضوع را با سهامداران آن شرکت مطرح کند؛ اگر آنها بیش از حد به رئیس شرکت دستمزد میدهند و شخص دیگری میتواند همان کار را با همان میزان کارآیی انجام دهد، این مساله به خودشان مربوط است و دغدغه من نیست.
پروفسور توبین: هیچچیز خطرناکتر از فیلسوفی که کمی اقتصاد آموخته باشد وجود ندارد.
پروفسور نوزیک: مگر اینکه اقتصاددانی باشد که هیچ فلسفهای نیاموخته باشد.
(منبع: نیویورک تایمز، 3 ژانویه 1982) …
