به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، گلایه جواد قارایی، مستندساز و سازنده مجموعه «ایرانگرد» از توقف یا محدود شدن تولید این مجموعه به دلیل مشکلات مالی صداوسیما، تنها یک مطالبه شخصی از رسانه ملی نیست؛ این گلایه، پرسشی جدیتر را پیش روی مدیران سازمان قرار میدهد: آیا مسئله واقعاً فقط «کمبود بودجه» است یا بخشی از مشکل به نحوه مدیریت منابع، تشخیص اولویتها و ناتوانی در استفاده از ظرفیتهای اقتصادی و محتوایی رسانه ملی بازمیگردد؟
ماجرای مانوری که این روزها مسئولان رسانه ملی و در صدر آنها پیمان جبلی، رئیس سازمان صداوسیما، درباره کمبود بودجه سازمان و حتی نزدیک بودن بودجه تولید سیما به «صفر» مطرح میکنند، اگرچه واقعیتی درباره محدودیت منابع است، اما نمیتواند به تنهایی توجیهی برای پایین آمدن کیفیت تولیدات، متوقف شدن پروژههای مهم ملی یا کنار گذاشتن تولیدات هویتمحور باشد.
این موضوع زمانی اهمیت بیشتری پیدا میکند که در کنار ادعای کمبود منابع، شاهد برخی ریختوپاشها، کمکاری در لایههایی از تهیهکنندگان سنتی و همچنین ضعف در ابتکار برای تأمین منابع و جذب سرمایهگذار هستیم؛ مسائلی که این پرسش را ایجاد میکند که آیا مسئله رسانه ملی فقط «پول نداشتن» است یا «چگونه پول را خرج کردن و برای چه چیزی منابع فراهم کردن» نیز به همان اندازه اهمیت دارد؟
نمونه روشن این وضعیت را میتوان در گلایههای جواد قارایی، سازنده مجموعه مستند «ایرانگرد» دید؛ مستندی که طی سالهای گذشته توانسته برای خود مخاطب ثابت ایجاد کند و به یک برند شناختهشده در حوزه معرفی ایران، طبیعت، تاریخ، فرهنگ و هویت ملی تبدیل شود.
جبلی در حاشیه جشنواره مستند پژواک، درباره گلایه مستندسازان و بهطور مشخص جواد قارایی گفته است: «من کاملاً حق را به مستندسازان عزیز، بهویژه برادر عزیزم جناب آقای قارایی، میدهم.»
رئیس سازمان صداوسیما در توضیح وضعیت منابع تولید نیز اظهار کرده است: «بودجه تولید سیما چیزی نزدیک به صفر است.» به گفته او، ممکن است تولیدات الف ویژه بودجه تولید داشته باشند، اما سیما به دلیل مشکلات منابع، برای تولید ناچار است به سمت تولیدات مشارکتی، همکاریهای نهادی یا تأمین منابع از محلهای دیگر برود.
…
