یک اقتصاددان با بیان اینکه فساد ذاتاً فعالیتی پنهانکارانه است، تأکید کرد: برای شناخت عالمانه فساد باید به نشانهها و ساختارهای نهادی آن توجه کرد؛ زیرا شخصمحور دیدن فساد و راهحلهای آن، مانع شناسایی ریشههای اصلی این پدیده میشود.
به گزارش ایسنا، فرشاد مومنی در نشست خبری مؤسسه مطالعات دین و اقتصاد با موضوع «نگاهی به آینده فسادستیزی در ایران»، اظهار کرد: یکی از پرسشهای بسیار بزرگ این است که چرا در بالاترین سطوح قاعدهگذاری کشور ما، نه فقط در سالهای اخیر بلکه در طول تاریخ، از بالاترین سطوح تا پایینترین لایههای اجتماعی، فساد را شخصمحور میبینند و راهحلهایی که ارائه میشود نیز شخصمحور است. بارها در زندگی روزمره میشنویم که میگویند فردی را که فساد کرده بگیرید و اعدام کنید تا مایه عبرت دیگران شود و هرچه خشونت بیشتر باشد، عبرت بیشتری ایجاد میشود.
او افزود: سیستمی که خود را در برابر فهم واقعیتها و نصایح کارشناسی واکسینه میکند، ارزیابی عملکردش دشوار میشود. گزارشهای رسمی از سال ۱۳۹۰ تاکنون درباره وضعیت واحدهای تولیدی بسیار گویاست. در آخرین گزارشهای رسمی درباره اوضاع تولید در ایران، مطرح شده که چیزی حدود دو سوم ظرفیتهای تولیدی نصبشده کشور بلااستفاده است. این در شرایطی است که دولت و دیگر اجزای ساختار قدرت، بهویژه سران قوا، در بسیاری از تصمیمها مسئولیت مشترک دارند، اما هر مشکلی که رخ میدهد به کاهش دسترسی ارزی حواله داده میشود. در حالی که اگر از دریچه اوضاع تولید نگاه کنیم، میبینیم دو سوم ظرفیت نصبشدهای که برای آن هزینه شده، نیروی انسانی آن تربیت شده و زیرساختهایش فراهم شده، به دلیل بستری نهادی که مشوق فساد و تضعیفکننده تولید است، بلااستفاده مانده است. اگر واقعاً میخواهید فساد کم شود، باید این بستر را اصلاح کنید. با این حال، تقریباً تمام سیاستهای اقتصادی که از سال ۱۳۹۰ تاکنون با شدت بیشتری در دستور کار قرار گرفته، از جمله سیاستهایی بوده که ضربههای مهلکی به تولیدکنندگان وارد
کرده است. …
