رکنا: گاهی در یک جمع، هر کس از بی اخلاقی دیگران می گوید: از قانون گریزی، دروغ، بی مسئولیتی و حق خوری. اما همین افراد ممکن است در موقعیتی مشابه، برای رفتار خودشان توضیحی آماده داشته باشند. یکی می گوید چاره ای نداشتم، دیگری می گوید همه همین کار را می کنند و نفر سوم رفتار خودش را خطایی کوچک می داند که نباید با خطای دیگران مقایسه شود. پرسش اینجاست: چطور ممکن است انسان ها همزمان از بی اخلاقی بیزار باشند و در عمل، برای خودشان استثنا بسازند؟ خطای من، خطای تو
ما رفتار دیگران را معمولا از روی آنچه دیده ایم قضاوت می کنیم، اما رفتار خودمان را با نیت ها و شرایطی توضیح می دهیم که دیگران به آنها دسترسی ندارند. وقتی کسی در صف جلو می زند، ممکن است او را بی ملاحظه بدانیم؛ اگر خودمان این کار را کنیم، شاید بگوییم عجله داشتیم یا فقط یک سوال کوتاه داشتیم. رفتار بیرونی یکسان است، اما روایت درونی ما متفاوت می شود. …
