یکشنبه, ۲۸ مهر, ۱۳۹۸ / 20 October, 2019
مجله ویستا

این قصیده را منطق الطیر گویند مطلع اول در وصف صبح و ...


زد نفس سر به مهر صبح ملمع نقاب    خیمه‌ی روحانیان کرد معنبر طناب
شد گهر اندر گهر صفحه‌ی تیغ سحر    شد گره اندر گره حلقه‌ی درع سحاب
صبح فنک پوش را ابر زره در قبا    برده کلاه زرش قندز شب را ز تاب
بال فرو کوفت مرغ، مرغ طرب گشت دل    بانگ برآورد کوس، کوس سفر کوفت خواب
صبح برآمد ز کوه چون مه نخشب ز چاه    ماه برآمد به صبح چون دم ماهی ز آب
نیزه کشید آفتاب حلقه‌ی مه در ربود    نیزه‌ی این زر سرخ حلقه‌ی آن سیم ناب
شب عربی‌وار بود بسته نقابی بنفش    از چه سبب چون عرب نیزه کشید آفتاب
بر کتف آفتاب باز ردای زر است    کرده چو اعرابیان بر در کعبه مب
حق تو خاقانیا کعبه تواند شناخت    ز آخور سنگین طلب توشه‌ی یوم‌الحساب
مرد بود کعبه جوی طفل بود کعب باز    چون تو شدی مرد دین روی ز کعبه متاب
کعبه که قطب هدی است معتکف است از سکون    خود نبود هیچ قطب منقلب از انقلاب
هست به پیرامنش طوف کنان آسمان    آری بر گرد قطب چرخ زند آسیاب
خانه خدایش خداست لاجرمش نام هست    شاه مربع نشین تازی رومی خطاب

همچنین مشاهده کنید
 وبگردی


 از میان خبرها




روزنامه آرمان ملیسایت فراروخبرگزاری ایرناسایت زومیتخبرگزاری تسنیم