جام جهانی ۲۰۲۶| در آستانه دیدار با ازبکستان؛ رونالدو، فشار و سایه جنگ داخلی در اردوی پرتغال

۲ روز از تساوی ناامیدکننده پرتغال مقابل جمهوری دموکراتیک کنگو گذشته، اما فضای اطراف تیمملی پرتغال ملتهب و خصمانه است. مسئله دیگر فقط یک تساوی یک-یک در بازی نخست جام جهانی نیست؛ حالا بحث اصلی این است که پرتغال با یکی از پرستاره‌ترین نسل‌های تاریخ خود، تا چه اندازه می‌تواند از سایه سنگین کریستیانو رونالدو عبور کند یا همچنان باید همه چیز را حول کاپیتان ۴۱ ساله‌اش تعریف کند.

رونالدو در ششمین جام جهانی خود شروعی کم‌اثر و خاموش داشت و همین کافی بود تا موج انتقاد‌ها از رسانه‌های پرتغالی فراتر برود و به مطبوعات اروپایی برسد. برخی رسانه‌ها از افت ریتم پرتغال نوشتند، برخی دیگر مستقیماً عملکرد شماره ۷ را هدف گرفتند و گروهی هم پرسیدند آیا حضور همیشگی رونالدو در ترکیب، به تیم کمک می‌کند یا بار روانی تازه‌ای روی دوش بازیکنان جوان‌تر می‌گذارد. این پرسش حالا قبل از بازی با ازبکستان، به یکی از مهم‌ترین بحث‌های فوتبال جهان تبدیل شده است.

وقتی انتقاد از زمین به اینستاگرام رسید

ماجرا فقط فنی نمانده است. صحبت‌های ژوائو نوس، زننده تنها گل پرتغال مقابل کنگو، آتش حاشیه‌ها را بیشتر کرد. او گفته بود رونالدو با وجود تمام کار‌هایی که برای پرتغال انجام داده، در حال حاضر بازیکنی مثل بقیه است و باید در خدمت تیم باشد. جمله‌ای که شاید در فضای عادی فقط تأکیدی بر جمع‌گرایی و اتحاد بود، اما در فضای ملتهب فعلی، از سوی بخشی از هواداران رونالدو به‌عنوان بی‌احترامی و بی‌حرمتی تعبیر می‌شود.

پس از آن، صفحات اجتماعی نوس با پیام‌های تند پر شد و حتی نامزد او هم از حملات هواداری در امان نماند. همزمان، برونو فرناندز، ویتینیا و چند بازیکن دیگر هم با پیام‌هایی روبه‌رو شدند که از آنها می‌خواستند بیشتر برای رونالدو بازی کنند. به این ترتیب، فشار روی پرتغال از یک مسئله تاکتیکی به یک شکاف احساسی و هواداری تبدیل شده؛ شکافی میان کسانی که هنوز رونالدو را مرکز پروژه می‌دانند و کسانی که می‌گویند تیم باید از منطق اسطوره‌محور فاصله بگیرد.

ازبکستان؛ این یک بازی ساده نیست!

اگر پرتغال می‌خواهد بخت قهرمانی و تاریخ‌سازی خود را زنده نگه دارد، بازی با ازبکستان می‌تواند فشار بسیار زیادی را از روی این تیم بردارد. با یک پیروزی قاطع، حاشیه‌ها کم‌خواهد شد و تمرکز نسبی تیم باز خواهد گشت؛ مشابه آنچه آرژانتین در دوره گذشته مقابل مکزیک انجام داد.

رونالدو هنوز برای میلیون‌ها هوادار، نماد پرتغال و یک افسانه تکرارنشدنی است؛ اما همین جایگاه بزرگ، تبدیل به پاشنه آشیل پرتغال فعلی شده است. در جام جهانی‌ای که شاید آخرین فرصت او برای لمس رویای دیرینه قهرمانی باشد، هر لمس توپ، هر موقعیت، هر واکنش و حتی هر پاس نرسیده به او، حالا معنایی فراتر از فوتبال پیدا کرده است و هر چیزی که به کریستیانو ختم شود تفسیر جداگانه‌ای خواهد داشت. آیا پرتغال از زیر سایه شرایط نه‌چندان جالب فعلی بیرون خواهد آمد؟